Internet picky literature

Αιφνίδιοι θάνατοι

in Προ-δημοσίευση
Want create site? Find Free WordPress Themes and plugins.

 

Από τα εικοσιδύο μου και για σχεδόν έντεκα ολόκληρα χρόνια εργάστηκα ως δημοσιογράφος σε ορισμένες από τις μεγαλύτερες εφημερίδες της χώρας:  “Τα επίκαιρα”, “Η Ελευθεροφωνία”,  την  “Εβδομαδινή”  αλλά και αρκετές ακόμη τοπικές και διαδικτυακές εκδόσεις μεγάλου βεληνεκούς. Και παρότι η καριέρα μου ξεκίνησε με δυσκολίες, όμοια με εκείνη κάθε απόφοιτου μιας  τυπικής σχολής και δίχως μεγάλα φόντα, εξελίχθηκα στον μοναδικό δημοσιογράφο θαναταλογικού ρεπορτάζ της χώρας. Γεγονός που σε γενικές γραμμές με ωφέλησε, τουλάχιστον σε οικονομικό επίπεδο, αλλά πάντως με έφερε για μεγάλο διάστημα της ζωής μου καταπρόσωπο με  ανείπωτα θλιβερές εμπειρίες.  Για μια ολόκληρη δεκαετία αρθρογραφούσα αποκλειστικά και μόνο για τα πιο μακάβρια γεγονότα της ημέρας στην αντίστοιχη στήλη της εκάστοτε εφημερίδας· και τι είδους άραγε άνθρωπος μπορεί να αντέξει μόνιμα κάτι σαν κι αυτό; Ήτανε τουλάχιστον μοιραίο πως γρήγορα θα τα παρατούσα και τουλάχιστον πλέον μπορώ να πω, πως για το διάστημα που εργάστηκα σ’ αυτό το πόστο τίμησα τόσο την θέση όσο και τον μισθό μου.

Όλα ξεκίνησαν μάλλον από σύμπτωση, μια δεκαετία πίσω. Μετά την αποφοιτησή μου, και ύστερα από μια μικρή περιπλάνηση σε αδιάφορες εκδόσεις προς ολοκλήρωση της πρακτικής μου και αποκόμιση μιας κάποιας εμπειρίας, ανακάλυψα μια αγγελία που ζητούσε τελειοφοίτους για την θέση  ρεπόρτερ σε κάποια free-press που εκείνη την περίοδο μοιράζονταν δωρεάν στο μετρό. Το ραντεβού κλείστηκε για την επομένη και στην  πρώτη κιόλας συνάντηση, ο τότε υπεύθυνος έκδοσης Βασίλης Παρτακούλας,  γνωστός πλέον ως αρχισυντάκτης των “Μετασημβρινών”, ο οποίος έκανε τις συνεντεύξεις των νέων, έστειλε για δοκιμή όλους τους δόκιμους που εισήλθαμε σαν μπούγιο ένα Ανοιξιάτικο απόγευμα Τετάρτης στο γραφείο του, προς αναζήτηση ειδήσεων για το φύλο της Κυριακής.

Το δημοσιογραφικό μου ένστικτο ήτανε ισχνό πίσω σ’ εκείνη την εποχή. Η αλήθεια ήταν πως είχα καταφέρει να αποφοιτήσω μόλις και μετα βίας, κυρίως λόγω των ικανοτήτων μου στην αποστήθηση και σε καμία φάση των σπουδών μου δεν διέκρινα στον εαυτό μου την αποφασιστηκότητα των συμφιτητών μου για λαμπρή καριέρα. Κανένας καθηγητής στο Πανεπηστίμιο δεν με εγκομίασε για κάτι πέρα από την προσήλωση μου στο διάβασμα, ούτε διέκρυνα ποτέ στο βλέμμα κάποιου εργοδότη ενθουσιασμό για τις αρετές μου. Και, απο εκείνη την ομάδα των αμούστακων παιδιών που κάθονταν στριμκοκτά στον δερμάτινο καναπέ του ευήλιου γραφείου με θέα την Αθήνα, μεταξύ των οποίων αρκετά πλέον αστέρια της ενημέρωσης, όπως ο Παύλος Πανίκας, ο Κώστας Τρουμπουκλής και η Μεταξία Φωτογλου, και κοιτούσαν αμίλητα και ευλαβικά των νέο εργοδότη τους, ένιωθα πως ήμουν ο αδύναμος  κρίκος.

ο τότε υπεύθυνος έκδοσης Βασίλης Παρτακούλας,  γνωστός πλέον ως αρχισυντάκτης των “Μετασημβρινών”, ο οποίος έκανε τις συνεντεύξεις των νέων, έστειλε για δοκιμή όλους τους δόκιμους που εισήλθαμε σαν μπούγιο ένα Ανοιξιάτικο απόγευμα Τετάρτης στο γραφείο του

Όταν βγήκα από το γραφείο είχα ήδη αποφασίσει πως, εφόσον ήμουν αρκετά ανασφαλής για το ταλέντο μου, αν ήθελα τη δουλειά έπρεπε να επιστρατεύσω την λογική μου. Έτσι το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν  να τρέξω στο κοντινότερο αστυνομικό τμήμα και εκμεταλλευόμενος το δημοσιογραφικό μου καρτελάκι προσπάθησα να εκμαιεύσω κάποια είδηση. Για κακή μου τύχη ο  Χάρης Γρίβας, διοικητής του τμήματος εκείνη την εποχή και γνωστός σήμερα από την μετέπειτα πολιτική του καριέρα, με πέταξε κακήν κακώς απ’ το γραφείο του μόλις με είδε. Παρόλαυτα, ο αξιωματικός υπηρεσίας προσφέρθηκε οικειωθελός να βοηθήσει πληροφορώντας με για μια περίπτωση αυτοκτονίας που είχε συμβεί λίγες ώρες πριν στο Γαλάτσι.

Πράγματι, το επόμενο πρωί βρέθηκα στο σημείο και επιστρατεύοντας όλο το δημοσιογραφικό μου θράσος μάζεψα όσες πληροφορίες γινόταν, καταφέρνοντας μάλιστα να συνομιλήσω με την οικογένεια του θύματος, να ηχογραφήσω μαρτυρίες γειτόνων και να μαζέψω όσες περισσότερες απόψεις γνωστών και φίλων βρίσκονταν στην περιοχή.  Έχοντας τα στοιχεία που ήθελα στα χέρια μου και με σύμμαχο μου την καλή διάθεση και τον νοτιά του Απρίλη, το ίδιο βράδυ ξεκίνησα να απομαγνητοφωνώ  και μέχρι το μεσημέρι της Παρασκευής είχα στείλει  το έτοιμο άρθρο με φαξ στα κεντρικά από το πλησιέστερο βιβλιοπωλείο.

Η είδηση, που πράγματι κυκλοφόρησε στο Κυριακάτικο φύλο, αφορούσε έναν άντρα που μόλις λίγες ημέρες πριν είχε πηδήξει στο κενό. “Ο σαραντάχρονος”, έλεγε το άρθρο “βρισκόμενος σε κατάσταση απελπισίας λόγω άλυτων οικογενειακών προβλημάτων, επιχείρησε  το σάλτο μορτάλε από το ρετιρέ της οδού Βείκου το μεσημέρι της Τετάρτης. Για κακή του όμως τύχη”, συνέχιζε το κείμενο, “πριν πέσει στο κενό αμέλησε να ελέγξει τον δρόμο που περνούσε  κάτω απ’ το μπαλκόνι του. Το συνεργείο του δήμου , που εκείνη την ημέρα εκτελούσε οδικά έργα, είχε εγκληματικός παραλείψει να καλύψει το φρεάτιο με αποτέλεσμα ο άτυχος άντρας να κάνει άθελα του βουτιά στην αποχέτευση. Οι εργάτες,  που εκείνη την στιγμή απολάμβαναν το διάλλειμα τους, θεώρησαν πως ο ήχος που άκουσαν είχε φθάσει από κάποιο αποχωρητίριο, με αποτέλεσμα να σφραγίσουν ξανά την περιοχή. Σύμφωνα με τις γνωματεύσεις των γιατρών, ο άτυχος άνδρας πάλεψε για περίπου δύο ώρες με τα κύματα  των αποχετεύσεων  και παρότι είχε υπάρξει στο παρελθόν ημιεπαγγελματίας κολυμβητής, δεν κατάφερε  να κρατηθεί στη ζωή. Η σωρός του άτυχου άντρα περισυλλέχθηκε από ένα καίκι καθαρισμού στην Ελευσίνα ”.

Την επομένη μέρα στο γραφείο τύπου κατέφτασε μηνυτήρια επιστολή από την οικογένεια του αυτόχειρα για δημόσια διαπόμπευση, όμως το άρθρο είχε φθάσει τις εξακόσιες διαμοιράσεις στο ίντερνετ, αριθμός ρεκόρ για την εποχη, και πριν προλάβει να τελειώσει η μέρα, η γραμματέας του Γρίβα με κάλεσε εκτάκτως.

Ο σαραντάχρονος”, έλεγε το άρθρο “βρισκόμενος σε κατάσταση απελπισίας λόγω άλυτων οικογενειακών προβλημάτων, επιχείρησε  το σάλτο μορτάλε από το ρετιρέ της οδού Βείκου το μεσημέρι της Τετάρτης. Για κακή του όμως τύχη”, συνέχιζε το κείμενο, “πριν πέσει στο κενό αμέλησε να ελέγξει τον δρόμο που περνούσε  κάτω απ’ το μπαλκόνι του

Στα κεντρικά το κλίμα ήταν βαρύ. Ακόμη και αν οι μηνυτήριες επιστολές είναι συχνά συνηθισμένη υπόθεση στα μέσα ενημέρωσης και προσωπικά δεν είχα καμία ευθύνη για την επιλογή της ύλης, θεώρησα πως είχα υποπέσει σε γκάφα ολκής που θα μπορούσε να καταστρέψει ολοκληρωτικά την καριέρα και τις μέχρι τώρα σπουδές μου.  Όμως ο Γρίβας θεώρησε το άρθρο μου χαριτωμένα αφελές ζητώντας μου μάλιστα κάτι νέο για την επόμενη εβδομάδα.

Ποτέ μου δεν κατάλαβα τι ήταν εκείνο που έκανε τον Γρίβα να θεωρήσει το κείμενο  μου πρωτότυπο. Το μόνο που είχα κάνει ήταν μια απλή καταγραφή των γεγονότων. Πάντως σύντομα καθιερώθηκα στο τεύχος της Κυριακής και πριν ο καιρός περάσει τα “Επίκαιρα” με αγόρασαν με μεταγραφή. Εκεί μάλιστα απέκτησα την πρώτη προσωπική μου στήλη και σύντομα απέκτησα μια σταθερή θέση που θα ζήλευαν άνθρωποι με πολυετή παρουσία στον χώρο.

Οι ιστορίες που θα ακολουθήσουν είναι όλες τους απολύτως αληθινές και μάλλον γι αυτόν τον λόγο εξαιρετικά θλιβερές και αποτελούν μια σύνοψη της αρθρογραφίας μου τα τελευταία χρόνια. Για όλες τις περιπτώσεις ανέτρεξα στο αρχειακό υλικό και το πρότυπο ρεπορτάζ. Θεωρώ, δε, εν μέρη θλιβερό την ανάγκη που εισέπραξα ως ρεπόρτερ του θανατολογικού για περισσότερο αντίστοιχο υλικό και  η καταγραφή των γεγονότων που θα ακολουθήσουν γίνεται εκ μέρους μου ως ανάγκη έκφρασης και παραδειγματισμού των θλιβερών γεγονότων που έζησα όλα αυτά τα χρόνια.

\ Του Άλκη Ζέου.  Προδημοσίευση από το βιβλίο, «Αιφνίδιοι Θάνατοι»,

Did you find apk for android? You can find new Free Android Games and apps.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

*

ΠΙΘΑΝΟΝ ΣΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΝ

Πορσελάνη

Want create site? Find Free WordPress Themes and plugins.Βιάστηκα να βγάλω συμπεράσματα
Do NOT follow this link or you will be banned from the site!
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ