Internet picky literature

Η υπόθεση του Γίχαν

in Recommended Reading
Want create site? Find Free WordPress Themes and plugins.

Τον Φεβρουάριο του 1980 κυκλοφόρησε το διασημότερο Single της δεκαετίας σε δισκάκι των 78 στροφών. Το “Call me” της Blondie έφτασε στο Μπάρι στα μέσα εκείνης της Άνοιξης και ολόκληρο το καλοκαίρι ακούγονταν ασταμάτητα στις ντισκοτέκ πλάι από την Θάλασσα.

Ήταν μια καλή εποχή για το λιμάνι. Τα αγόρια κυκλοφορούσαν με όμορφα αμάξια, οι κοπέλες φορούσαν πολύχρωμα φορέματα και οι παραλιακοί δρόμοι γέμισαν με μαγαζιά στα οποία ο κόσμος διασκέδαζε σε φρενήρεις ρυθμούς, εξιταρισμένος από τα νέα ήθη. Όμως στο μυαλό του Νίνο όλη αυτή η άνθηση σήμαινε μονάχα ένα πράγμα: Χρήματα.

Χωρίς να αφήσει τον καιρό να φύγει, ξεκίνησε να εφαρμόζει όλα τα παλιά κόλπα. Για αρχή πήρε τον έλεγχο των νέων εστιατορίων και των μπαρ, εκεί όπου το χρήμα έρεε άφθονο και που οι άνθρωποι που τα διοικούσαν ήταν αδύνατο να του αρνηθούν μια συνεργασία. Στην συνέχεια τοποθετούσε κουλοχέρηδες. Κι ύστερα, στη νύχτα, υπάρχουν οι πόρνες και το ποτό.  Κάνοντας την αποκλειστική διανομή του αλκοόλ στα μαγαζιά του αρχικά εξασφάλισε να μην του ξεφεύγει ούτε δεκάρα. Μέσα σε ελάχιστο διάστημα κατασκεύασε το δικό του δίκτυο λευκής σαρκός κι αφού έγινε το πιο δυνατό κεφάλι της περιοχής,  προσέγγισε τα καζίνο της περιοχής με ένα από τα κλασικότερα τρικ. Έστελνε τους άντρες του να ξεκινήσουν έναν καβγά. Ύστερα έναν δεύτερο. Κι έναν τρίτο. Στο τέλος ήταν αδύνατο για τους επιχειρηματίες να μην τον πλησιάσουν οι ίδιοι ζητώντας προστασία κι εκείνος, παρακάμπτοντας τους υπόλοιπους, να επιβάλει έναν φόρο πραγματικό χρυσορυχείο.

Δεν ήταν όσο εύκολο ακούγεται. Ένας άτυπος πόλεμος ξέσπασε για περίπου δύο χρόνια και αρκετοί άνθρωποι “πνίγηκαν” στη θάλασσα και “χάθηκαν” στο σκοτάδι. Όμως, στα τέλη του 1981, ο Νίνο ήταν πλέον ο πλουσιότερος άντρας πόλης και το ποιο βαρύ όνομα της νύχτας. Ο Νίνο είχε πάρα πολλά λεφτά. Και όταν έχεις τόσο χρήμα μπορείς να αντιμετωπίσεις όλα τα μέτωπα που ανοίγονται σε αυτές τις δουλειές.

Μέσα σε ελάχιστο διάστημα κατασκεύασε το δικό του δίκτυο λευκής σαρκός κι αφού έγινε το πιο δυνατό κεφάλι της περιοχής,  προσέγγισε τα καζίνο της περιοχής με ένα από τα κλασικότερα τρικ.

Εδώ νιώθω πως πρέπει να σημειώσω κάτι. Συχνά οι άνθρωποι πιστεύουν πως ο κόσμος περιστρέφεται γύρω τους. Πως είναι πολύ σημαντικοί. Όμως αυτό είναι αδύνατο. Κανείς δεν είναι τόσο σημαντικός, γιατί να είμαστε εμείς; Όποιος και να ‘σαι, στο τέλος θα πεθάνεις στην αγκαλιά σου. Είναι αναπόφευκτο κάποτε να το συνειδητοποιήσουμε κι αν γίνει γρήγορα, τότε ίσως  να μην είναι αργά.  Σε κάθε άλλη περίπτωση θα σκοντάψουμε σε υπαρξιολογικές ανησυχίες και η ζωή μας θα παγιδευτεί σε συμπλέγματα και θα ‘ναι θλιβερή. Η ζωή κρέμεται σε μια κλωστή και ζούμε μόνον μια φορά, το ξέρω. Υπάρχουν αδύναμοι και δυνατοί, αυτή μια από τις αλήθειες που γνώρισα στην Ιταλία. Το χρέος του δυνατού ή αυτού που κυβερνά είναι να το κάνει με πένα και σπαθί. Και αυτό είναι το δίκαιο, τουλάχιστον έτσι όπως εμείς το βλέπαμε.

Ο Νίνο απόλαυσε την κορυφή για αρκετό καιρό. Στο Μπάρι έφτασα την καλύτερη περίοδο. Πιθανόν είχα κερδίσει την εκτίμηση του σε μια συνάντηση μας λίγο καιρό πριν και ήταν η εποχή που έψαχνε καινούριους άντρες. Ως τότε είχα ελάχιστες επαφές με το λιμάνι, οπότε θεώρησε πως θα ήμουνα πιστός. Έτσι με όρισε ώς μέρος μιας  συνδιαλλαγής που λίγο αργότερα έκανε με την Ρώμη. Επιπλέον, σκέφτηκε πως μέσω εμού θα μπορούσε να έχει καλύτερη πρόσβαση στην Πρωτεύουσα. Ήμουν στρατιώτης. Δεν υπήρχε επιλογή άρνησης. Θα έκανα όπως μου ζητούσαν. Δεν μπορώ να πω πως δεν χαίρομαι που τα πράγματα εξελίχθηκαν με αυτό τον τρόπο. Στο Μπάρι πέρασα κάποια καταπληκτικά χρόνια και δέθηκα με τον Νίνο και την Οικογένεια. Εξάλλου οι εκτιμήσεις του για εμένα ήταν σωστές. Τουλάχιστον εν μέρη.

Στα μέσα του 1984 ξέσπασε μεγάλος σάλος με έναν άντρα που καλούσε δημόσια τους ιδιοκτήτες να μην πληρώνουνε τα πάτσι. «Όλοι μαζί μπορούμε», έλεγε, και κυκλοφορούσε στους δρόμους με πλακάτ που έγραφαν «Δεν φοβάμαι».

Η προδιάθεση υπήρχε από καιρό, όμως τα γεγονότα πυροδοτήθηκαν όταν ο ανιψιός του Νίνο γάζωσε με καλάσνικοφ  ένα εστιατόριο εν ώρα αιχμής, με αποτέλεσμα τρείς αθώοι να σκοτωθούν δημόσια.

Η αλήθεια ήταν πως όλα ξεκινούσαν από τον τρόπο που ο Νίνο διαχειριζόταν τις επιχειρήσεις του. Συχνά επέτρεπε στους ιδιοκτήτες να μας χρωστούν χρήματα, ώσπου το δάνειο τους γίνει τόσο δυσβάσταχτο που δεν μπορούσαν να το αποπληρώσουν. Τότε, μπαίναμε στο μαγαζί και γινόμασταν συνεργάτες. Μέσα σε λίγες μέρες στέλναμε δικό μας λογιστή και αρχίζαμε να το ξετινάζουμε από μέσα. Παραγγέλναμε κάθε είδος στο οποίο ο ιδιοκτήτης είχε πίστωση:  Ποτά, αναψυκτικά, καρέκλες, καφετιέρες, σαπούνια, σακούλες, απορρυπαντικά. Επίσης, κάθε τι στο οποίο το κατάστημα είχε πρόσβαση: Εισιτήρια, δίσκους, ποτήρια, καλώδια, μέχρι και ξυραφάκια. Χτυπούσαμε εικονικές  αποδείξεις, κόβαμε πλαστά τιμολόγια, και αφού κατατρώγαμε τα πάντα σαν τερμίτες, το αφήναμε ξανά πίσω στα χέρια τους να κηρύξουν πτώχευση. Εξάλλου εκείνο τον καιρό το κράτος προστάτευε τέτοιες περιπτώσεις με νομοθεσία. Για εμάς, αυτή ήταν η δουλειά μας και με αυτόν τον τρόπο βγάζαμε το ψωμί μας.

Ακριβώς δίπλα από τον προαστιακό που οδηγούσε στην Άσκολι ο Νίνο είχε μια πιτσαρία.  Την είχε ανοίξει αρκετά χρόνια πριν κυρίως για να εμφανίζει έσοδα στο κράτος. Λεγόταν “Nino Pizzeria”. Μάλιστα, ήταν η πρώτη πιτσαρία σε ολόκληρη στην Ιταλία που έφτιαχνε πίτσα με διπλό τυρί και σέρβιρε αρκετά καλό εσπρέσο, παρότι για κάποιο λόγο περαστικός σπάνια πατούσε το πόδι του εκεί. Το μέρος ίσως και να ‘χε την φήμη του κακόφημου, όμως πέρα από ένα περιστατικό την Ρεβεγιον του 1981 που ο Αττίλιο είχε κόψει το αυτί ενός πελάτη, απολύτως τίποτα άλλο δεν είχε συμβεί. Έτσι το μέρος συνήθως το αξιοποιούσαμε για τις συναντήσεις μας.

Στα μέσα του 1982 ένας άσχημος, χοντρός και νάρκισσος ρουμάνος που λεγόταν Γίχαν συνήθιζε να περνά αρκετές ώρες μαζί μας. Κατα την γνώμη μου το έκανε κυρίως για δύο λόγους: Πρώτον για να εμφανίζει σημαντικές συναναστροφές και δεύτερον γιατί ήταν ερωτευμένος με μια σερβιτόρα που δούλευε εκείνη την περίοδο στο μαγαζί, την Άννα. Πάντως, σε γενικές γραμμές ήταν ευχάριστος τύπος. Εξάλλου, όλοι θέλουν κάτι απο τους άλλους και ειδικά εκείνο τον καιρό όλοι ηθέλαν κάτι απο εμάς. Ήταν ετοιμόλογος, με καλή αίσθηση του χιούμορ και έλεγε καλά ανέκδοτα. Μάλιστα, μια περίοδο πιστεύω πως είχε φτάσει αρκετά κοντά να ρίξει την Άννα η οποία, παρότι σερβιτόρα σε πιτσαρία, είχε εξίσου όμορφο πρόσωπο με οποιοδήποτε γνωστό μοντέλο του Μιλάνου και ήταν φανερά πολύ μακριά από την κλάση του ως άντρα. Το μοναδικό πρόβλημα του Γίχαν ήταν πως μιλούσε πολύ. Και συνήθως όσοι μιλούν πολύ δεν ξέρουν πότε πρέπει να σταματήσουν.

Κάποιο πρωί ο Γίχαν είχε ξεκινήσει να κάνει κακεντρεχή αστεία στον Σέρσι γιατί είχε δει τον τελευταίο να συνοδεύει την Άννα σπίτι της το προηγούμενο βράδυ – ήταν αλήθεια πως ο Σέρσι ενδιαφερόταν επίσης για την Άννα, όμως αυτό δεν ήτανε κάτι το παράξενο ή κρυφό, ο Σέρσι ενδιαφέρονταν για όλες τις γυναίκες και αυτά τα πράγματα δεν ήτανε αστεία. Ο Γίχαν τον είχε προσβάλει μπροστά στους φίλους του κι ο Σέρσι δεν διασκέδαζε με τέτοιους είδους λόγια. Όταν τελικά του άνοιξε το κεφάλι με ένα ρόπαλο του μπέιζμπολ που υπήρχε κάτω απο το ταμείο ο Γίχαν, που μάλλον πίστευε πως κάποιος μας θα τον υπερασπιζόταν, αισθάνθηκε τόσο ταπεινωμένος στα μάτια της  Άννας που δεν εμφανίστηκε ποτέ ξανά στο μαγαζί. Κρίμα, όμως αυτά είναι πράγματα που μπορούν να συμβούν όταν λες λόγια που δεν έχεις την δύναμη ο ίδιος να υπερασπιστείς.

Ο καιρός κύλησε κι όλοι μας ξεχάσαμε τον αστείο Γίχαν. Εξάλλου, τι θα μπορούσε κάποιος σαν κι αυτόν να κάνει; Όμως συχνά η γροθιά που σε στέλνει νοκ-αουτ δεν είναι πάντα η πιο δυνατή, αλλά εκείνη που δεν περιμένεις και δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο απο έναν δειλό άντρα που γυρεύει για εκδίκηση.

Τον Μάιο του ‘84 τρείς αθώοι σκοτώθηκαν σε κοινή θέα λόγω ενός γεγονότος με το οποίο φαινομενικά συνδεόμασταν. Παρότι κάποιος μπορεί να πιστεύει πως ο θάνατος ήταν συνυφασμένος με την δουλειά μας, τα πράγματα δεν ήταν καθόλου έτσι. Δεν ήμασταν Φαρ-Ουέστ. Ούτε και ήταν ποτέ στις προθέσεις μας να καταστρέφουμε αναίτια το δημόσιο μας πρόσωπο. Εξάλλου, τι σεβασμό μπορούσαν να εμπνέουν στην πόλη άνθρωποι χωρίς κανένα μέτρο;

Παρότι είχαμε φροντίσει άμεσα να αποκαταστήσουμε την τάξη, φαίνεται πως απο καιρό κάποιοι μας περίμεναν στην γωνία και, λίγες ημέρες αργότερα, ο Γίχαν έστειλε ένα γράμμα στις τοπικές εφημερίδες και τους ραδιοφωνικούς σταθμούς της πόλης στο οποίο ανέφερε πως ήμασταν μια μάστιγα που χρειάζονταν να εξαλείφει και που θα την πολεμούσε ακόμη και αν, αυτό, στο τέλος του στοίχιζε την ίδια του την ζωή. Δεν ξέρω πως μπορεί να το είχε καταφέρει, αλλά μεταξύ άλλων φαίνεται πως είχε υποκινήσει με ύπουλα ψέματα συκοφαντίες πολλούς επιχειρηματίες να σταματήσουν να μας πληρώνουν για τις υπηρεσίες μας, πείθοντας τους πως αν κοινούντα ταυτόχρονα και κάνοντας μαζικές καταγγελίες, θα κατάφερναν να μας εξατμίσουν.

Ήτανε προφανές πως ο Γίχαν κρύβονταν πίσω από την πεποίθηση πως δεν θα κάναμε κάποια κίνηση εναντίον του, απο την στιγμή που τα γεγονότα είχαν έρθει στο φως της δημοσιότητας. Κι ενώ ακούγαμε έκπληκτοι τα λόγια του απο το τοπικό ραδιοσταθμό έτοιμοι να στείλουμε κάποιον άντρα να διευθετήσει το θέμα, μάθαμε πως ένας δικός μας είχε συληφθεί κατά την διάρκεια μιας είσπραξης.

Πως μπορεί αυτό να είχε συμβεί; Τα λεφτά του Νίνο είχαν τυλίξει ολόκληρο το Μπάρι με μια κόκκινη κορδέλα. Ξέραμε πως ο Γίχαν κρύβονταν σε εργατικές κατοικίες στα προάστια της πόλης. Όπως γνωρίζαμε κάθε αστυνομικό και κάθε δικαστή στην πόλη. Όμως φαίνεται πως στην υπόθεση είχε εμπλακεί η AISE και το όλο γεγονός είχε την σιωπηλή ανοχή των υπολοίπων Οικογενιών που είχαν χάσει σημαντικά μερίδια απο την πρωτοκαθεδρία του Νίνο και το αντιμετώπιζαν ως ευκαιρία να δραστηριοποιηθούν στα δικά μας εδάφη.

Μέχρι να προλάβουμε να αντιδράσουμε, ακόμη πέντε πρωτοκλασάτοι άντρες μας είχαν συληφθεί. O Αντζελο, ο Μαρκο, ο Ανατόλιο, ο Κρίστοφερ κι ο Εμιλιάνο. Μάλιστα ο πρώτος στην προσπάθεια του να ξεφύγει απο την αστυνομία είχε πέσει από μια σκάλα και το χτύπημα στο κεφάλι του άφησε μόνιμο τραυλισμό. Δεν ξέρω πως ακριβώς είχε περάσει απο το μυαλό του Γίχαν η ιδέα πως θα ξέφευγε μετά απ’ όλα αυτά, όμως σίγουρα την είχε πολύ άσχημα. Και υπάρχουν πολύ πιο άσχημα πράγματα απο τον θάνατο που μπορούν να συμβούν σε κάποιον.

Το χειρότερο ήταν πως για την περίπτωση είχε σταλεί ειδικός δικαστής στην πόλη για να σχηματίσει την δικογραφία, ο οποίος εμφανιζόταν ως αδέκαστος. Όμως σε ζητήματα σαν κι αυτά υπάρχει μόνος ένας δρόμος και σίγουρα δεν μπορείς να φανείς αδύναμος, ειδάλλως γρήγορα θα σε ποδοπατήσουν. Έτσι γρήγορα ξεκινήσαμε να θέτουμε σε εφαρμογή όλες τις προβλεπόμενες ενέργειες.

Την επόμενη ημέρα επισκεφτήκαμε τα μαγαζιά που συνεργαζόμασταν για να τους επιβεβαιώσουμε πως δεν σκοπεύαμε να χάσουμε εισπράξεις και το βράδυ ο Σέρσι μαζί με μερικά παιδιά ανέλαβε να κάνει μια προληπτική ενημέρωση με λίγο δυναμίτη στις επιχειρήσεις που είχαν αυτομολήσει, ώστε να σταλεί γενικό μήνυμα πως τα πράγματα ίσχυαν όπως ακριβώς τα ήξεραν.

Στον απόηχο των πυροτεχνημάτων του επόμενου πρωινού ήτανε μια καλή ευκαιρία να στείλουμε τον Αττίλιο, που ήταν ειδικός σε τέτοια ζητήματα, να συναντήσει τον εισαγγελέα και να του κάνει ένα δώρο: Μια ολοκαίνουρια Άλφα Ρομέο. Παρόλαυτα, ο συγκεκριμένος, ο οποίος ήτανε νέος σε ηλικία και ήθελε να χτίσει ένα βιογραφικό με το προσόν του αδέκαστου, συνέχισε να παραμένει άκαμπτος και κάποιο πίθανό χτύπημα σε ένα υψηλό πρόσωπο σαν κι αυτόν δεν ήταν και τόσο εύκολη δουλειά, ειδικά απο την στιγμή που δεν είχαμε την στήριξη των υπόλοιπων οικογενειών οι οποίες σιγόνταραν την υπόθεση του Γίχαν.

Μια παλιά παροιμία λέει πως σε αυτόν τον κόσμο δεν επιβιώνουν ούτε οι πιο έξυπνοι ούτε οι πιο δυνατοί, αλλά εκείνοι που ξέρουν να προσαρμόζονται πιο εύκολα από τους υπόλοιπους. Ο Νίνο, που με κόπο είχε χτίσει όλα αυτά τα χρόνια μια μικρή αυτοκρατορία στο Μπάρι, ζήτησε άμεσα συνάντηση με τις υπόλοιπες πέντε οικογένειες του λιμανιού για να επαναδιαπραγματευθεί τα κεκτημένα του. Εφόσον οι υπόλοιπες φαμίλιες γνώριζαν πως βρισκόμασταν σε δυσμενή θέση, σίγουρα θα καθόμασταν στο τραπέζι με μειονέκτημα. Όμως, στην τελική, κανείς δεν ήθελε σπίθες να σιγοκαίνε στα χωράφια του και τα λεφτά ήταν εκείνο που μας έφερνε όλους κοντά.  Τελικά αποφασίστηκε να μοιράσουμε εκ νέου τις περισσότερες δουλειές της παραλιακής και να χωρίσουμε αυστηρά τις ζώνες επιρροής. Όσον αφορά τα καζίνο, τα οποία μας απέφεραν το μεγαλύτερο εισόδημα, θα διατηρούσαμε την κυριότητα της συνεργασίας όμως θα μοιράζαμε τα έσοδα των εισπράξεων. Επίσης, θα χωρίζαμε εξίσου τις εργασίες από οποιαδήποτε αναπτυξιακά έργα τα οποία θα γίνονταν στο μέλλον στο λιμάνι, το οποίο άνηκε στην δικαιοδοσία μας. Η συμφωνία ήταν σίγουρα σκληρή για εμάς, όμως πλέον είχαμε τουλάχιστον ένα λιγότερο μέτωπο που θα μπορούσε να μας καταπιεί να ασχοληθούμε.  Τέλος, ο Πετρούτσι, που ήταν αρχηγός της νότιας Φαμίλιας του Μπάρι, μας έθεσε ως βασικό όρο να μην πειράξουμε τον Γίχαν, στον οποίο είχε υποσχεθεί ασυλία και λόγω αρχών δεν ήθελε να αθετήσει τον λόγο του.  Ας είχε έτσι.

Πλέον για την δουλειά χρειαζόμασταν ένα κρύο χέρι με εμπειρία σε καθαρές δουλειές και ικανό στα κοντινά χτυπήματα, για τον οποίο θα ήμασταν σίγουροι πως δεν θα χρειαζόταν δεύτερη ευκαιρία. Μπορούσαμε να το αναθέσουμε στον Παστόρε, όμως προτιμούσαμε κάποιον που δεν είχε καμία ανάμειξη με το λιμάνι. Θα γινόταν να στείλουμε μήνυμα στην Ρώμη για έναν καλό άντρα, αλλά αποφασίσαμε πως για ορισμένα πράγματα ήταν καλύτερο να μην χρωστάμε χάρες κι έτσι καταλήξαμε στην ιδιόρρυθμη περίπτωση του Μαλτέζου.

Ο Μαλτέζος ήταν για χρόνια ο καλύτερος εκτελεστής του Παλέρμο, με 36 αντίστοιχες περιπτώσεις στο ενεργητικό του και αρκετές μισθώσεις για παρόμοιες καταστάσεις σε ολόκληρη την Ιταλία, μεταξύ άλλων και την περίπτωση του… (το όνομα λογοκρίθηκε). Πριν τέσσερα περίπου χρόνια, για άγνωστους λόγους που φημολογούντο πως σχετίζονταν με κάποια διαφορά του με το Αβελίνιο, είχε θαφτεί ζωντανός μέσα στο αυτοκίνητο του, δίπλα απο τον αυτοκινητόδρομο που οδηγούσε στο Τορίνο. Παρότι, άγνωστο πως, είχε καταφέρει να επιζήσει, απο τότε δεν είχε αναλάβει καμία άλλη δουλειά και η ψυχολογική του κατάσταση ήταν άγνωστη. Παρόλαυτα, δέχτηκε την πρόταση που του κάναμε και μας είπε πως δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα.

Το χτύπημα σχεδιάστηκε αρκετά διεξοδικά για μια Τρίτη πρωί, στο μέρος που ο (το όνομα λογοκρίθηκε – *ο εισαγγελέας) αγόραζε καφέ. Ο Μαλτέζος ζήτησε ένα Makarov 763 γραμμαρίων με ενσωματωμένη υποδοχή σιγαστήρα, κατασκευής 1951. Σπουδαίο περίστροφο: το είχε φέρει οδικός ο Αττίλιο απο το Παλέρμο δεμένο επάνω στον κινητήρα του. Κανένα όπλο με σιγαστήρα δεν ανοίγει περισσότερες από δύο τρύπες, όποιος κι αν είναι ο στόχος. Το συγκεκριμένο έκανε τουλάχιστον τέσερεις σε λαμαρίνα και αν δεν έβρισκε άλλο στόχο η σφαίρα συνέχιζε να εξωστραγγίζεται. Για όχημα χρειαζόμασταν κάτι γρήγορο, έτσι τελικά διαλέξαμε το Suzuki GSX-r750 το οποίο είχε μόλις κυκλοφορήσει, για την μέγιστη επιτάχυνση και τα 750 κυβικά του επάνω σε αλουμινένιο πλαίσιο. Ο Μαλτέζος θα έπρεπε να κάθετε στην θέση του συνεπιβάτη με οδηγό κάποιον έμπειρο αναβάτη. Σε αυτόν τον ρόλο κανονικά θα έπρεπε να βρίσκομε εγώ, όμως τελικά δεν έγινε έτσι – κι ακόμη κι αν γίνονταν, φυσικά, δεν θα μπορούσα να το γράψω εδώ.

Ο άνθρωπος μας παρέλαβε τον Μαλτέζο απο την Νάπολι ξημερώματα και ταξιδεύοντας οδικός τα 222 χιλιόμετρα που την χωρίζουν απο το Μπάρι, έφτασε το ίδιο πρωί έξω απο το μαγαζί που ο εισαγγελέας έπερνε καθημερινά χαλαρός έναν εσπρέσο. Όμως, μόλις έφτασαν εκεί, είχε ήδη επιβιβαστεί στο αυτοκινητό του και βρίσκονταν μπλοκαρισμένος κάπου στην κίνηση του 3ου κεντρικού. Τον ακολούθησαν σε κοντινή απόσταση και στο πρώτο φανάρι με καθαρό πεδίο μια μηχανή με δύο κρανο-φορεμένους άντρες σταμάτησε δίπλα απο το αμάξι του.  Το Makarov του Μαλτέζου εκπρυσοκρότησε μία φορά κι ύστερα απο λίγο γρήγορα ακόμη δύο.

Ο Μαλτέζος ήταν για χρόνια ο καλύτερος εκτελεστής του Παλέρμο, με 36 αντίστοιχες περιπτώσεις στο ενεργητικό του και αρκετές μισθώσεις για παρόμοιες καταστάσεις σε ολόκληρη την Ιταλία

Σε χτυπήματα σαν κι αυτό, υπάρχει ένας νεκρός χρόνος κατα τον οποίο όλοι πέφτουν σε κάτι σαν σκοτοδύνη και κανείς δεν αντιδρά. Ακόμη κι αν κάποιος έχει δει το πρόσωπο σου δυσκολεύεται να το επαναφέρει στη μνήμη του. Οι περισσότεροι συνήθως θυμούνται χρώματα. Πως φορούσες ένα πράσινο ή μπλε μπουφάν και πράγματα σαν κι αυτά.  Η διάρκεια που όλοι παραμένουν καθηλωμένοι είναι περίπου ενά μιση λεπτό κι ακόμη κι αν σε κάποιους αυτό το διάστημα φαίνεται μικρό, στην πραγματικότητα είναι τεράστιο. Αν είσαι έμπειρος αρκετά μπορείς να πάρεις τον χρόνο σου να επαληθεύσεις την κατάσταση και να επιβεβαιώσεις αν χρειαστεί χαριστική βολή.

Η πρώτη σφαίρα έσπασε το τζάμι και τον πέτυχε κάπου στο στήθος. Ο χαρτοφυλακας του έπεσε απο το ταμπλο και το μπαρμπρίζ γέμισε χαρτούρα. Ο Μαλτέζος πήρε τον χρόνο του να αφήσει τον πανικό να καταλαγιάσει κι ύστερα έριξε ακόμη δύο καθαρές. Η μια τον βρήκε στο κεφάλι και η άλλη χαμηλότερα, περίπου στο ύψος του λεμού. Ύστερα η μηχανή τσούλησε αργά ανάμεσα στα μπλοκαρισμένα αυτοκίνητα κι επιτάχυνε για να εξαφανιστεί γρήγορα πριν ακουστούν οι πρώτες σειρήνες. Η δουλειά είχε γίνει.

Όταν το τοπίο επιτέλους ξεκαθάρισε, μας είχε απομείνει μονάχα μία εκκρεμότητα. Ο Γίχαν μας είχε αφήσει με αρκετές συλήψεις, έναν τραυματισμένο άντρα και μια βάρβαρη οικονομικά συμφωνία με τις υπόλοιπες φαμίλιες του λιμανιού. Αυτά ήτανε πράγματα που δεν θα μπορούσαν ποτέ να του συνχωρηθούν. Όμως ο Νίνο είχε δώσει τον λόγο του στον Πετρούτσι πως δεν θα έκανε κάποια κίνηση εναντίον του. Παρολαυτά, ο Νίνο ήταν πολύ μεγάλος εγωιστής για να αφήσει κάτι τέτοιο να περάσει. Έτσι, ένα βράδυ, έστειλε τον Αττίλιο να τον “τακτοποιήσει”. Ο Αττίλιο τον βρήκε να μπεκρολογάει μαζί με την παρέα του σε ένα μπαρ, αλλά ο Νίνο τελευταία στιγμή ακύρωσε την απόφαση σκεπτόμενος της αντιδράσεις. Ο Αττίλιο, που δεν μπορούσε να το χωνέψει, πλησίασε τον Γίγαν που τον είδε να πλησιάζει από μακριά αποφασισμένος και φτάνοντας ακριβώς δίπλα του του έκανε “ΜΠΟΥ”. Δεν ξέρω κατα πόσο βέβαια ισχύουν τα λόγια του μεγαλόστομου Σέρσι, ο οποίος ήταν μαζί με τον Αττίλιο εκείνο το βράδυ, αλλά κάτι βρώμικο κύλησε από το δεξί μπατζάκι του Γίχαν κι έπεσε στην κάλτσα του. Αν θέλετε την γνώμη μου, ήταν απλώς υπερβολές. Πάντως, από τότε δεν μάθαμε ποτέ ξανά τίποτα για εκείνον.

Ο Τόνυ Φρέσκα γεννήθηκε στις 10 Φλεβάρη στα ανοιχτά του πελάγους, σε ένα επιβατικό που εκτελούσε την διαδρομή Πάτρα-Ανκόνα. Έζησε αρκετά χρόνια στη Ρώμη και το Μπάρι και έγραψε την βιογραφία ενός εκ των διασημότερων μαφιόζων της Ιταλίας την δεκαετία του ’80. Του αρέσει να ταξιδεύει. 

Μπορείτε να διαβάσετε ακόμα μια, σύντομη, ιστορία του στο παρακάτω βίντεο:

Did you find apk for android? You can find new Free Android Games and apps.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

*

ΠΙΘΑΝΟΝ ΣΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΝ

Do NOT follow this link or you will be banned from the site!
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ