Internet picky literature

Η Τελευταία Μέρα του Κόσμου – Ρέι Μπράντμπερι

in Πρωτότυπες μεταφράσεις
Want create site? Find Free WordPress Themes and plugins.

«Τι θα έκανες αν ήξερες ότι αυτή είναι η τελευταία μέρα του κόσμου;»

«Τι θα έκανα, το λες σοβαρά;»

«Ναι, σοβαρά.»

«Δεν ξέρω – δεν το είχα σκεφτεί».

Έστρεψε το χερούλι της ασημένιας καφετιέρας και τοποθέτησε τις δυο κούπες στα πιατάκια του.

Έβαλε λίγο καφέ. Δύο μικρά κορίτσια έπαιζαν τουβλάκια στο χαλί υπό το φως πράσινων λαμπών. Μια ευχάριστη και διαυγής μυρωδιά σπιτικού καφέ είχε αναμειχθεί με τον βραδινό αέρα.

«Ίσως πρέπει να αρχίσουμε να το σκεφτόμαστε», είπε.

«Δεν το εννοείς… έτσι;» είπε η σύζυγος του.

Εκείνος έγνεψε θετικά.

«Θα γίνει πόλεμος;»

Κούνησε το κεφάλι του.

«Ούτε ατομική βόμβα, κάποια βόμβα υδρογόνου;»

«Όχι».

«Μικροβιολογικός πόλεμος;»

«Τίποτα από όλα αυτά,» είπε, ανακινώντας αργά τον καφέ και κοίταξε βαθιά στα έγκατα της κούπας. «Μπορεί να είναι ο επίλογος ενός βιβλίου, ας πούμε»

«Δε νομίζω πως καταλαβαίνω.»

«Όχι, ούτε εγώ καταλαβαίνω πραγματικά. Είναι απλά ένα συναίσθημα, κάποιες φορές με τρομοκρατεί, κάποιες άλλες όχι – νιώθω γαλήνια.» Έριξε μια ματιά στα κορίτσια και στα ξανθά τους μαλλιά που αντιφέγγιζαν στον καθαρό φωτισμό της λάμπας και χαμήλωσε τη φωνή του. «Δεν είπα τίποτα σε σένα. Πρώτα συνέβη πριν τέσσερις νύχτες»

«Τι;»

«Είδα ένα όνειρο. Ονειρεύτηκα ότι όλα θα τελειώσουν και μια αόρατη φωνή μου το επιβεβαίωσε. Όχι κάποια φωνή που θυμάμαι, αλλά μια φωνή γενικότερα, και μου είπε ότι τα πάντα εδώ στη γη θα τερματιστούν. Δεν το σκέφτηκα πολύ όταν ξύπνησα το πρωί, αλλά όταν πήγα στη δουλειά και έπειτα, η σκέψη με κατέτρεχε όλη τη μέρα. Το απόγευμα βρήκα τον Σταν Γουίλις να κοιτάζει έξω από το παράθυρο και τον ρώτησα τι σκέφτεται, και είπε, «είδα ένα όνειρο χθες το βράδυ», και πριν προλάβει να μου το αφηγηθεί, ήξερα τι ήταν. Θα μπορούσα να του το πω, αλλά μου είπε και τον άκουσα.

«Ήταν το ίδιο όνειρο;»

«Ναι. Είπα στον Σταν ότι το ονειρεύτηκα κι εγώ. Δεν έμοιαζε να εκπλήσσεται. Χαλάρωσε, να πω την αλήθεια. Μετά κάναμε βόλτες στα γραφεία. Δεν ήταν προγραμματισμένο. Ούτε είπαμε, ας τριγυρίσουμε. Απλώς περπατήσαμε από μόνοι μας, και παντού είδαμε ανθρώπους να κοιτάζουν τα γραφεία τους ή τις παλάμες τους ή έξω από τα παράθυρα, χωρίς να εστιάζουν πουθενά. Μίλησα σε μερικούς, το ίδιο και ο Σταν.»

«Και όλοι τους είχαν δει όνειρα;»

«Όλοι τους. Το ίδιο όνειρο, χωρίς καμία παραλλαγή.»

«Πιστεύεις στο όνειρο;»

«Ναι. Δεν ήμουν ποτέ πιο σίγουρος.»

«Και πότε θα σταματήσει; Ο κόσμος, εννοώ.»

«Κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια νύχτας για εμάς, και αργότερα, όσο νυχτώνει για όλο τον κόσμο, σε προοδευτικά τμήματα θα καταστρέφεται επίσης. Θα πάρει 24 ώρες για να εξαφανιστούν όλα.

Κάθισαν για λίγο δίχως να αγγίζουν τον καφέ τους. Μετά σήκωσαν τις κούπες αργά και ήπια, κοιτώντας ο ένας τον άλλο.

«Το αξίζουμε εμείς αυτό;» είπε εκείνη.

«Δεν έχει να κάνει με το τι αξίζουμε, απλώς τα πράγματα δεν λειτούργησα. Παρατηρώ ότι το δέχεσαι με απάθεια και ούτε που διαφωνείς. Γιατί;»

«Υποθέτω έχω κάποιο λόγο», του απάντησε.

«Τον ίδιο λόγο που είχαν όλοι στο γραφείο;»

Έγνεψε το κεφάλι της. «Δεν ήθελα να πω τίποτα. Συνέβη χθες το βράδυ. Και οι γυναίκες στη γειτονιά μιλάνε γι’ αυτό, μεταξύ τους.» Πήρε την απογευματινή εφημερίδα και την κράτησε μπροστά του. «Δεν υπάρχει καμία σχετική ενημέρωση εδώ».

«Όχι, όλοι ξέρουν, οπότε ποιος ο λόγος;» Πήρε την εφημερίδα και κάθισε πίσω βολικά στην καρέκλα του, κοιτώντας πρώτα τα κορίτσια και μετά εκείνη. «Φοβάσαι;».

«Όχι. Ούτε καν για τα παιδιά. Πάντα σκεφτόμουν πώς με τρόμαζε ο θάνατος, αλλά τώρα όχι.»

«Που είναι αυτό το πνεύμα της αυτοσυντήρησης, για το οποίο μιλάνε τόσο οι επιστήμονες;»

«Δεν ξέρω. Δεν ενθουσιάζεται το ίδιο όταν τα πράγματα γύρω σου είναι λογικά. Αυτό είναι λογικό. Μόνο αυτό θα μπορούσε να συμβεί μετά από τον τρόπο που έχουμε ζήσει ως τώρα.»

«Δεν ήμασταν και πολύ άσχημα, έτσι δεν είναι;»

 

«Όχι, ούτε και φοβερά καλά. Πιστεύω αυτό είναι το πρόβλημα. Μείναμε πολλοί αμέτοχοι και αδρανείς, ενώ ένα μεγάλο μέρος του κόσμου έκανε πολλά και απαίσια πράγματα.»

Τα κορίτσια γελούσαν στο καθιστικό, ενόσω κουνούσαν τα χέρια τους και κατεδάφιζαν τα σπίτια από τα τουβλάκια.

«Πάντα φανταζόμουν ότι οι άνθρωποι θα ούρλιαζαν στους δρόμους σε ένα τέτοιο γεγονός.»

«Νομίζω όχι. Δεν ουρλιάζεις για κάτι αληθινό.»

«Ξέρεις, δεν θα μου λείψει τίποτα άλλο εκτός από σένα και τα κορίτσια. Ποτέ δεν μου άρεσαν οι πόλεις ή τα αυτοκίνητα ή τα εργοστάσια ή η δουλειά ή οτιδήποτε πέρα από εσάς τους τρεις. Δεν θα μου λείψει τίποτα πέρα από την οικογένεια μου και ίσως η αλλαγή του καιρού και ένα ποτήρι κρύο νερό όταν κάνει ζέστη, ή η άνεση του ύπνου. Μόνο μικρά πράγματα, πραγματικά. Πώς μπορούμε να καθόμαστε έτσι και να συζητάμε;»

«Επειδή δεν υπάρχει τίποτε άλλο να κάνουμε».

«Αν υπήρχε, όμως, θα το κάναμε. Νομίζω ότι είναι η πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας που όλοι θα ξέρουν τι επρόκειτο να κάνουμε την προηγούμενη νύχτα.»

«Αναρωτιέμαι τι κάνουν όλοι οι άλλοι τώρα, τώρα το σούρουπο και για τις επόμενες ώρες.».

«Θα πάνε σε κάποια εκδήλωση, θα ακούσουν ραδιόφωνο, θα δουν τηλεόραση, θα παίξουν χαρτιά, θα βάλουν τα παιδιά για ύπνο, θα πάνε οι ίδιοι για ύπνο, όπως πάντα.»

«Κατά κάποιο τρόπο αυτός είναι ένας λόγος για να είναι περήφανος κάποιος – το όπως πάντα».

«Δεν είμαστε όλοι κακοί»

Έκατσαν για μια στιγμή και εκείνος έβαλε λίγο ακόμα καφέ. «Γιατί πιστεύεις ότι γίνεται ειδικά απόψε;»

«Έτσι.»

«Γιατί όχι κάποια νύχτα πριν από δέκα χρόνια στον προηγούμενο αιώνα, ή πέντε αιώνες πριν ή δέκα;»

 

Ίσως γιατί δεν ήταν ποτέ, 30 Φεβρουαρίου του 1951, κάποια στιγμή στη ζωή της ανθρωπότητας, και τώρα είναι και αυτή η ημερομηνία σημαίνει περισσότερα από κάθε άλλη ημερομηνία στο παρελθόν και ίσως γιατί είναι η χρόνια που τα πράγματα θα είναι ομοιόμορφα σε όλο τον κόσμο και γι’ αυτό θα έρθει το τέλος.»

«Υπάρχουν βομβαρδιστικά αεροπλάνα τηρώντας την προκαθορισμένη  πορεία τους πάνω από τη θάλασσα και δεν θα πετάξουν ξανά στην αυγή.»

«Αυτός είναι ένας λόγος για το γιατί»

«Ναι…  τι άλλο να γίνει; Να πλύνουμε τα πιάτα;»

Έπλυναν τα πιάτα προσεκτικά και τα στοίβαξαν επιμελώς. Στις οκτώ και μισή τα κορίτσια έβαλαν τα κορίτσια για ύπνο, τα φίλησαν και τα μικρά φωτάκια πάνω από τα κρεβάτια τους άναψαν.

«Αναρωτιέμαι,» είπε ο σύζυγος, βγαίνοντας έξω και κοιτάζοντας ξωπίσω του, καπνίζοντας στατικά την πίπα του.

«Τι;»

«Αν η πόρτα θα έπρεπε να μείνει κλειστή ή να την αφήσουμε λίγο ανοιχτή ώστε να τις ακούσουμε αν φωνάξουν».

«Έχω απορία αν τα παιδιά ξέρουν – αν κάποιος τους ανέφερε κάτι;»

«Όχι, φυσικά όχι. Θα μας είχαν ρωτήσει σχετικά»

Έκατσαν και διάβασαν εφημερίδα, συζήτησαν και άκουσαν λίγη ραδιοφωνική μουσική, και μετά κάθισαν μονιασμένα μπροστά από τη φωτιά, κοιτώντας τη χόβολη από τα κάρβουνα, ενώ το ρολόι χτύπησε στις δέκα και μισή, στις έντεκα και στις εντεκάμιση. Σκέφτηκα, όλους τους ανθρώπους ανά τον κόσμο, πώς είχαν περάσει το βράδυ, ο καθένας με τον δικό του ξεχωριστό του τρόπο.

«Λοιπόν,» είπε με αγωνία. Φίλησε τη σύζυγο του για πολλή ώρα.

«Ήμασταν καλοί, ο ένας για τον άλλον, σε κάθε περίπτωση.»

«Θέλεις να κλάψεις;», τη ρώτησε.

«Δε νομίζω.»

 

Περπάτησαν μέσα στο σπίτι, έσβησαν τα φώτα και κλείδωσαν τις πόρτες. Πήγαν στο υπνοδωμάτιο και ξεντύθηκαν. Εκείνη πήρε το κάλυμμα του κρεβατιού και το δίπλωσε προσεκτικά πάνω στην καρέκλα, σπρώχνοντας τα σκεπάσματα προς τα πίσω. «Τα σεντόνια είναι τόσο δροσερά, καθαρά και ωραία,» του είπε.

«Είμαι κουρασμένη»

«Είμαστε και οι δύο κουρασμένοι»

Έπεσαν στο κρεβάτι και ξάπλωσαν.

«Περίμενε λίγο», του είπε.

Την άκουσε στο σκοτάδι να σηκώνεται και να πηγαίνει στο πίσω μέρος του σπιτιού, και μετά από λίγο άκουσε το απαλό σύρσιμο της πόρτας. Μετά από λίγο επέστρεψε. «Άφησα το νερό να τρέχει στην κουζίνα», είπε. «Έκλεισα τη βρύση».

Κάτι γύρω από αυτό ήταν τόσο αστείο που τον έκανε να γελάσει. Γέλασε κι εκείνη μαζί του.

Σταμάτησαν να γελάνε και ξάπλωσαν, έσφιξαν τα χέρια τους και προσέγγισαν τα κεφάλια τους.

«Καληνύχτα,» της είπε, μετά από λίγο.

«Καληνύχτα», του είπε, προσθέτοντας σιγανά, «αγαπημένε…»

 

Η εν λόγω ιστορία δημοσιεύτηκε αρχικά στο Esquire το 1951.

Did you find apk for android? You can find new Free Android Games and apps.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

ΠΙΘΑΝΟΝ ΣΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΝ

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ