Internet picky literature

Τζούλιαν Μπαρνς – Ένα Κάποιο Τέλος

in Pickings
Want create site? Find Free WordPress Themes and plugins.

Το Ένα Κάποιο Τέλος του Τζούλιαν Μπαρνς κυκλοφόρησε το 2011 κερδίζοντας το βραβείο Man Booker και έκτοτε αποτελεί ορόσημο και σημαντικό κρεσέντο για την πολυεδρική βιβλιογραφία του συγγραφέα. Ξεκινώντας το βιβλίο γνωρίζουμε τον αφηγητή Τόνυ Γουέμπστερ μέσα από μια παράθεση αναμνήσεων που ξεκινάνε σαράντα χρόνια πριν και φροντίζει σχεδόν άμεσα να τρέψει τον αναγνώστη στην ανθρώπινη αδυναμία της αχλής κρίσης των πραγμάτων.

Παρότι πρόκειται για νουβέλα και διαβάζεται σε μια νύχτα, είναι τόσο –σωστά- πυκνογραμμένο που εναρμονίζεται πλήρως με το μοτίβο που θέλει τη μνήμη να συναρμόζεται με την ταχύτητα. Όλα έχουν να κάνουν με τη μνήμη και την ενοχή, την μετάβαση στην πιο αναπότρεπτη εκδοχή του εαυτού μας, τις αυταπάτες που καλλιεργούμε για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε απλά ξεχνώντας και την ετοιμότητα να βρεθούμε ενώπιον το πράξεων μας, αφού κατά ένα ποσοστό βρεθήκαμε όλοι σε μια καίρια διεύθυνση διαδραματίζοντας κάποια νώτα, για να βρεθούμε στο τέλος σε έναν κοινό προορισμό: αυτόν της ανασκόπησης. Σε αυτές τις αφηγηματικές ρεαλιστικές κόγχες πατάει η ιστορία και ξετυλίγεται αργά χωρίς να επιτρέπει τις εύκολες υποθέσεις.

Ο Τόνυ Γουέμπστερ απολαμβάνει τη συνταξιοδότηση του κοντά στο Λονδίνο και μια μέρα λαμβάνει ένα γράμμα κατά το οποίο φέρεται να είναι δικαιούχος σε μια διαθήκη. Από κει και πέρα ο Τόνυ καλείται να ξετυλίξει το μίτο διαφορών γεγονότων που προκύπτουν από το μερίδιο του στη διαθήκη. Ανασύρει τραυματικές εμπειρίες από τα νεανικά φοιτητικά του χρόνια και συνειδητοποιεί πώς ίσως πρέπει να αναθεωρήσει την ερμηνεία τους.

Με την προσέγγιση της αφήγησης σε πρώτο πρόσωπο ο Μπαρνς ενδυναμώνει το στοιχείο της αναξιοπιστίας που περιτριγυρίζει τον πρωταγωνιστή και την πλοκή. Καθώς η δεύτερη αποκαλύπτεται ο πρωταγωνιστής, μαζί και εμείς, διαπιστώνουμε πόσο ανύποπτα και αβίαστα επηρεάζονται οι αναμνήσεις όταν ορίζονται μέσα από τις προσωρινές παρορμήσεις των συναισθημάτων.

Ο Μπαρνς δεν χρησιμοποιεί ούτε φιοριτούρες ούτε καλλωπισμούς για να φουσκώσει το νόημα της ιστορίας του, απεναντίας πετάει το μπαλάκι στους αναγνώστες, ώστε να συναισθανθούν τα πάντα.

Όσο ο Τόνυ θυμάται η αδυναμία του να επικοινωνήσει με τους ανθρώπους και να εκφράσει τα συναισθήματα του γίνεται ευλογοφανής. Το ίδιο πρόβλημα επικοινωνίας κυριαρχεί και κατά τη διάρκεια της πρώτης σχέσης του, με μια μεγαλοαστή, τη Βερόνικα. Πολλά χρονιά μετά αυτή η σχέση είναι το κλειδί στις αναμνήσεις που ανακαλεί.

Από κει και πέρα ο καθένας θα μπορούσε να ταυτιστεί με την συναισθηματική εξέλιξη του Τόνυ. Ένας εγωκεντρικός που βλέπει τον κόσμο μονάχα μέσα από την δική του ανασφαλή προοπτική που στο τέλος τον φέρνει κοντά στην παράνοια, έχοντας δεχτεί σχεδόν τα πάντα παθητικά. Πλησιάζοντας προς την χρονική του δύση, επανεξετάζει τις δομές της ζωής, ξέροντας πως έχει αποφύγει τις διακεκαυμένες ζώνες και με τη μικρότερη δυνατή ένταση. Και πλέον διερωτάται αν έκανε την κατάλληλη επιλογή ακολουθώντας μια πεπατημένη στο πώς έζησε τη ζωή του, σχεδόν «αναίμακτα».

Όλο το βιβλίο είναι γραμμένο με τέτοιο τρόπο που μας απαλλάσσει από την αοριστία του τίτλου, αφού όσο φτάνει προς το τέλος του γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο. Ο Μπαρνς δεν χρησιμοποιεί ούτε φιοριτούρες ούτε καλλωπισμούς για να φουσκώσει το νόημα της ιστορίας του, απεναντίας πετάει το μπαλάκι στους αναγνώστες, ώστε να συναισθανθούν τα πάντα. Παρόλα αυτά, οι σημαντικές λεπτομέρειες που καθορίζουν την εξέλιξη του μυστηρίου δεν δίνονται στο πιάτο και μια αναδρομή σε διαλόγους και αποσπάσματα είναι απαραίτητη. Το ίδιο και μια δεύτερη ανάγνωση για όσους αποζητούν μια σαφή εξήγηση.

Φτάνοντας στο -ένα κάποιο- τέλος του το βιβλίο θα προσπαθήσει να ενώσει τα σημεία ανάμεσα στη διάσταση των γενεών του οραματισμού και της ενδοσκόπησης. Το νεανικό κοινό που θα διαβάσει το βιβλίο θα έχει πολλούς λόγους για να προβληματιστεί, ενώ οι άνω των 35-40 θα προκληθούν από την ανάγνωση, καθώς σε λίγες σελίδες ο Τζούλιαν Μπαρνς καταφέρνει πολλά θίγοντας τα διαπερατά σημεία της υποκειμενικότητας του καθενός.

Ύ.Γ. Με αφορμή το βιβλίο κυκλοφόρησε η ομώνυμη ταινία με λαμπρό καστ (Jim Broadbent, Charlotte Rampling), που ακολουθεί πιστά το σενάριο του βιβλίου. Όσοι αρέσκονται σε δράματα θα βρουν κάτι μετρημένο και συντηρητικό με τη συγκίνηση που υπόσχεται έτσι και αλλιώς το βιβλίο, αλλά το ενδιαφέρον αργεί να τονωθεί και το συναίσθημα εξασθενεί ακόμα και στο τέλος. Μολονότι καταφέρει να ενσαρκώσει και να ζωντανέψει την αναγνωστική εμπειρία σε αντίθεση με το βιβλίο, δεν καταφέρνει να πείσει ή να παρακινήσει, πώς μια δεύτερη προβολή θα ήταν εποικοδομητική.

Did you find apk for android? You can find new Free Android Games and apps.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

ΠΙΘΑΝΟΝ ΣΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΝ

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ