Οι Ναυαγοί του Σύμπαντος | Ιούλιος Βερν

in Pickings
Want create site? Find Free WordPress Themes and plugins.

Πάνω στο «Βιρτζίνια», 4 Ιουνίου.
Τι να έγινε άραγε τις ακόλουθες μέρες; Δεν θυμάμαι τίποτα. Υποθέτω πως πρέπει να λιγοθύμησα. Ήρθα στα συ- γκαλά μου μέσο στο πλοίο που μας βρήκε και μας έσωσε.
Τότε, πληροφορήθηκα πως είχαμε μείνει δέκα ολόκληρες μέρες πάνω στο ερημονήσι και πως δυο από μας, ο Ρόουλιν κι ο Γουίλιαμσον, πέθαναν από ασιτία και ανυδρία.
Απ’ τα δεκαπέντε άτομα, που βρίσκονταν στη βίλα μου τη στιγμή του κατακλυσμού, μόνο δέκα ζουν ακόμα: ο γιος μου Ζαν κι η Ελένη, ο σωφέρ μου Σιμονά, απαρηγόρητος γιατί στερήθηκε το αυτοκίνητο, η Άννα Ράλεη κι οι δυο κό- ρες της Ήντιθ και Μαίρη, ο δόκτωρ Μπάθορστ κι ο δόκτωρ Μορένο, — κι εγώ στερνά, που γράφω βιαστικά αυτές τις γραμμές, για να διαφωτίσω τις γενιές του μέλλοντος, αν υπάρξει ελπίδα να γεννηθούν. Το «Βιρτζίνια» που μας φιλοξενεί, είναι φορτηγό, που ταξιδεύει πότε με ατμό πότε με πανιά, δυο χιλιάδων τόνων. Παλιό πλοίο και μάλλον αργοτάξιδο. Ο κάπταιν Μόρρις έχει πλήρωμα είκοσι ναυτικούς. Καπετάνιος και πλήρωμα, όλοι είναι Άγγλοι. Το «Βιρτζίνια» είχε σαλπάρει πριν από ένα μήνα απ’ τη Μελβούρνη, χωρίς φορτίο, για το Ροζάριο. Κατά τη διάρ- κεια του ταξιδιού, οι καιρικές συνθήκες δεν είχαν παρουσιάσει καμιάν ανωμαλία, παρά μονάχα τη νύχτα της 24 προς την 25 Μαΐου, που σηκώθηκαν κύματα σε απίθανο ύψος. Ευτυχώς που το ξέσπασμα της θάλασσας βάσταξε λίγο κι έτσι δεν έγιναν ζημιές στο «Βιρτζίνια». Όσο κι αν του φάνηκε παράξενο να δει τόσο θεόρατα κύματα, ο κάπταιν Μόρρις δεν μπορούσε να φανταστεί πως τη στιγμή εκείνη συνέβαινε κατακλυσμός. Γι’ αυτό έμεινε κατάπληκτος αντικρίζοντας μονάχα μια θάλασσα στον τόπο που έπρεπε να βρίσκεται το Ροζάριο κι η παραλία του Μεξικού. Απ’ την παραλία όλη-όλη έμενε το ερημονήσι. Το «Βιρτζίνια» έστειλε μια βάρκα στο νησί, όπου οι ναυτικοί ανακάλυψαν έντεκα άτομα. Τα δυο είχαν πεθάνει κι έτσι στο «Βιρτζίνια» μπάρκαραν τα υπόλοιπα εννιά, που ήταν σε κακή κατάσταση. Έτσι γλιτώσαμε.

Στη στεριά. — Γενάρης ή Φλεβάρης.
Πέρασαν οχτώ μήνες από τότε που βρεθήκαμε πάνω στο «Βιρτζίνια». Δεν γράφω ακριβώς ημερομηνία στην εξιστόρησή μου, γιατί υπολογίζω πάνω-κάτω τις μέρες που πέ-
ρασαν. Οι οχτώ αυτοί μήνες στάθηκαν περίοδος σκληρής δοκιμασίας για μας, γιατί, σταδιακά διαπιστώσαμε πόσο μεγάλη συμφορά μάς είχε βρει.
Αφού μας περιμάζεψε, το «Βιρτζίνια» συνέχισε, ταξιδεύοντας με τις μηχανές του, ολοταχώς προς τ’ ανατολικά. Όταν συνήλθα, το ερημονήσι, όπου κινδυνέψαμε να
πεθάνουμε όλοι, βρισκόταν μακριά, είχε χαθεί στον οριζοντα. Το στίγμα που πήρε ο καπετάνιος απ’ τον ασυννέφιαστο ουρανό, έδειξε πως ταξιδεύαμε ακριβώς στη σημείο
όπου έπρεπε να βρίσκεται το Μεξικό. Μα δεν έμενε κανένα ίχνος απ’ το Μεξικό, ούτε φαινόταν πουθενά καμιά άλλη στεριά. Κι άδικά έψαχναν να τη βρουν με τα κανοκιάλια.
Απ’ όλες τις μεριές δεν έβλεπαν παρά την απεραντοσύνη του υγρού στοιχείου. Αυτή η διαπίστωση είχε για μας κάτι το συγκλονιστικό. Κόντευε να μας φύγει το μυαλό! Ακούτ’ εκεί: να βουλιάξει ολάκερο το Μεξικό!… Κοιτούσαμε ένας τον άλλο κατατρομαγμένοι, σαν να αναρωτιόμαστε ως πού είχε επεκτείνει το καταστροφικό του έργο ο κατακλυσμός… Ο κάπταιν Μόρρις ήθελε να δει με τα μάτια του αν και σ’ άλλα μέρη είχαν σημειωθεί ανάλογες καταστροφές.  Κι αλλάζοντας ρότα, έβαλε πλώρη προς βορράν. Αν είχε εξαφανιστεί το Μεξικό, μπορεί να μην είχε συμβεί το ίδιο και σε ολόκληρη την αμερικανική ήπειρο. Κι όμως τα ίδια είχαν συμβεί κι εκεί. Άδικα, δέκα ολάκερες μέρες ψάχναμε προς βορράν να δούμε στεριά… και στεριά δεν βρίσκαμε πουθενά. Ύστερα, βάλαμε πλώρη για το νότο κι άδικα πήραμε βόλτα τις θάλασσες ένα ολάκερο
μήνα. Πουθενά στεριά! Και τότε πια, αναγκαστήκαμε να παραδεχτούμε την πραγματικότητα. Πως ολάκερη η αμερικανική ήπειρος είχε βουλιάξει κάτω απ’ τον ωκεανό.
Άραγε εμείς είχαμε σωθεί, μόνο και μόνο για να νιώσουμε για δεύτερη φορά το άγχος της αγωνίας; Είχαμε κάθε λόγο να το φοβόμαστε. Εξόν απ’ τα τρόφιμα που σε
λίγο θα μας έλειπαν, μας απειλούσε κι άλλος κίνδυνος: τι θα γινόμαστε όταν θα τέλειωναν τα καύσιμα, ακινητοποιώντας το «Βιρτζίνια»; Έτσι παύει να χτυπά η καρδιά ενός
ζώου όταν σταματήσει η κυκλοφορία του αίματος. Γι’ αυτό ακριβώς, στις 14 Ιουλίου —όταν βρισκόμαστε πάνω-κάτω στην παλιά τοποθεσία του Μπουένος-Άυρες— ο κάπταιν Μόρρις διάταξε να σβήσουν τις φωτιές και να βάλουν μπρος τα πανιά! Κι ύστερα, κάλεσε όλο το πλήρωμα του «Βιρτζίνια» και τους επιβάτες, τους έκανε λιγόλογη έκθεση της καταστάσεως, και παρακάλεσε να μελετήσουν με προσοχή το πρόβλημα. Την άλλη μέρα, καθένας θα μπορούσε να πει τη γνώμη του στο συμβούλιο που θα γινόταν, για να βρεθεί κάποια λύση. Μια φοβερή τρικυμία, όμως, που ξέσπασε την ίδια νύχτα, έλυσε το πρόβλημα αναγκαστικά. Γιατί ένας μανιασμένος ανεμοστρόβιλος μας υποχρέωσε να τραβήξουμε κατά τη δύση, με κίνδυνο κάθε στιγμή να μας καταπιεί η αγριεμένη θάλασσα. Η τρικυμία κράτησε τριανταπέντε μέρες, χωρίς ούτε στιγμή να κάνει διακοπή. Κοντεύαμε ν’ απελπιστούμε με τη σκέψη πως δεν θα σταματούσε ποτέ, όταν ξαφνικά, στις 19 Αυγούστου, ξυπνήσαμε με γαλήνη, θάλασσα λάδι, χαρά Θεού! Το στίγμα μάς φανέρωνε πως βρισκόμαστε σε 40 μοίρες βορείου πλάτους και 114 ανατολικού μήκους. Δηλαδή… πάνω απ’ το Πεκίνο! Ώστε, είχαμε περάσει πάνω απ’ την Πολυνησία —και
ίσως και την Αυστραλία— χωρίς να το καταλάβουμε! Και κάτω από εκεί που ταξιδεύαμε τώρα ήταν χτισμένη άλλοτε η πρωτεύουσα μιας αυτοκρατορίας με πληθυσμό πάνω από  τετρακόσια εκατομμύρια άτομα. Ώστε κι η Ασία είχε υποστεί την ίδια καταστροφή με την
Αμερική! Δεν αργήσαμε να βεβαιωθούμε γι’ αυτό. Το «Βιρτζίνια», συνεχίζοντας στα νοτιοδυτικά έφτασε στο ύψος του Θιβέτ κι αργότερα των Ιμαλαΐων. Εδώ βρίσκονταν άλλοτε οι ψηλότερες βουνοκορφές του κόσμου. Ε λοιπόν! Απ’ όλα γύρω τα μέρη καμιά στεριά δεν πρόβαλε στην επιφάνεια του ωκεανού. Θα πίστευε κανένας πως σε όλη τη γη δεν υπήρχε άλλη στεριά απ’ το ερημονήσι που μας είχε σώσει — πως εμείς είμαστε οι μοναδικοί επιζώντες απ’ τον κατακλυσμό, οι στερνοί κάτοικοι ενός κόσμου θαμμένου μέσα στο κινητό σάβανο των ωκεανών! Αν ήταν έτσι τα πράγματα, δεν θ’ αργούσαμε να πεθάνουμε, με τη σειρά μας. Παρ’ όλο που γινόταν αυστηρή οικονομία στη διανομή του συσσιτίου, τα τρόφιμα του πλοίου λιγόστευαν, και δεν υπήρχε ελπίδα ν’ ανανεώσουμε τις προμήθειές μας…

Did you find apk for android? You can find new Free Android Games and apps.
Tags:

Leave a Reply

Your email address will not be published.