Internet picky literature

Ο Χάντερ Τόμσον για το νόημα της ζωής

in inspired by words
Want create site? Find Free WordPress Themes and plugins.

Ο Χάντερ Τόμσον, σε πρώτη προσέγγιση, μοιάζει με τον τελευταίο άνθρωπο που θα απευθυνόταν κάποιος για συμβουλές. Η καθημερινότητά του περιλάμβανε ναρκωτικά, αλκοόλ και LSD. Κάποτε, μάλιστα, πυροβόλησε το σπίτι ενός γείτονά του. Παρόλα αυτά, πίσω από την εκκεντρική προσωπικότητά του, βρισκόταν ένας άνθρωπος με κοινούς προβληματισμούς, ζώντας τη δική του αγωνία για την άβυσσο του αγνώστου και των αναπάντητων ερωτημάτων της ζωής.

Το 1958, πριν ακόμα αρχίσει να γράφει επαγγελματικά, έγραψε ένα γράμμα δίνοντας απαντήσεις στις υπαρξιακές ανησυχίες του φίλου του, Χιουμ Λόγκαν.

Επιγραμματικά ανέφερε τα εξής:

  • Να επιπλέεις με το κύμα ή να κολυμπάς για ένα στόχο; Είναι μια επιλογή που όλοι πρέπει να κάνουμε συνειδητά ή ασυνείδητα μια φορά στις ζωές μας. Λίγοι το καταλαβαίνουν αυτό.
  • Μπορείς να δοκιμάσεις να διαβάσεις το Είναι και το Μηδέν του Ζαν Πωλ Σαρτρ και το Υπαρξισμός: Από τον Ντοστογιέφσκι στον Σαρτρ. Είναι απλώς προτάσεις. Αν είσαι ευχαριστημένος με αυτό που είσαι και αυτό που κάνεις, παραμέρισε αυτά τα βιβλία.
  • Ας υποθέσουμε ότι έχουν την επιλογή να ακολουθήσουμε οκτώ μονοπάτια (όλα προκαθορισμένα). Και ας υποθέσουμε ότι δεν βρίσκεις νόημα σε κάποιο από τα οκτώ. Τότε – εδώ είναι το επιστέγασμα όσων είπα – πρέπει να βρεις ένα ένατο μονοπάτι.
  • Αξίζει να σταματήσω αυτό που ερευνώ για κάτι καλύτερο; Δεν ξέρω, αξίζει; Ποιος μπορεί να το αποφασίσει αυτό, αν όχι εσύ; Αλλά ακόμα και αν αποφασίσεις να συνεχίσεις σημαίνει πως θα έχεις διαγράψει μεγάλη διαδρομή για να επιλέξεις.

Το γράμμα δημοσιεύτηκε το 2013 και μπορείτε να το διαβάσετε ολόκληρο και μεταφρασμένο παρακάτω.

Απρίλιος 22, 1958
57 Perry Street
Νέα Υόρκη

Αγαπητέ Χιουμ,

Ζητάς συμβουλές: τόσο ανθρώπινο και επικίνδυνο πράγμα! Για να δώσεις συμβουλές σε κάποιον που αναρωτιέται τι να κάνει με τη ζωή του συνεπάγεται με κάτι πολύ κοντινό σε εγωπάθεια. Το να κατευθύνεις κάποιος στον σωστό και απόλυτο στόχο – να υποδείξεις με τρεμάμενο δάχτυλο τη σωστή κατεύθυνση είναι κάτι που μόνο ένας ανόητος θα επιλαμβανόταν.

Δεν είναι ανόητος, αλλά σέβομαι την ευθύτητα σου στο να ζητήσεις τη συμβουλή μου. Σου ζητώ όμως, διαβάζοντας ό,τι γράφω, να θυμάσαι πάντα ότι κάθε συμβουλή μπορεί να είναι μόνο ένα προϊόν αυτού που τη δίνει. Αυτό που ισχύει για κάποιον μπορεί να βλάπτει τον άλλο. Δεν βλέπω τη ζωή με τα δικά σου μάτια, ούτε από τα δικά μου. Αν επιχειρούσα να σου δώσω συγκεκριμένες συμβουλές, θα ήταν σαν ο τυφλός να καθοδηγεί τον τυφλό.

“Να ζεις. Να μη ζεις. Αυτή είναι η ερώτηση. Τι συμφέρει στον άνθρωπο. Να πάσχει, να αντέχει σωπαίνοντας τις πληγές από μια μοίρα πού τον ταπεινώνει χωρίς κανένα έλεος ή να επαναστατεί. Να αντισταθεί στην ατέλειωτη παλίρροια των λυπημένων κόπων…” (Shakespeare).

Και πράγματι, αυτή είναι η ερώτηση: να επιπλέεις με το κύμα ή να κολυμπάς για ένα στόχο; Είναι μια επιλογή που όλοι πρέπει να κάνουμε συνειδητά ή ασυνείδητα μια φορά στις ζωές μας. Λίγοι το καταλαβαίνουν αυτό. Σκέψου κάθε απόφαση που έχεις πάρει, ποια είχε επίδραση στο μέλλον σου: ίσως κάνω λάθος, αλλά δεν βλέπω πως μπορεί να υπάρξει άλλη επιλογή ανάμεσα στις δύο εκδοχές που προανέφερα.

Αλλά γιατί να επιπλέεις αν δεν έχεις στόχο; Αυτό είναι ένα άλλο ερώτημα. Είναι αδιαμφισβήτητα καλύτερο να απολαμβάνεις το κύμα από το να κολυμπάς στην αβεβαιότητα. Άρα πως βρίσκει στόχο κάποιος; Όχι ένα κάστρο στα αστέρια, αλλά ένα πραγματικό και απτό πράγμα. Πως μπορεί κάποιος να είναι σίγουρος ότι δεν βρίσκεται στο κυνήγι μιας ματαιότητας, με λίγη ουσία και σημασία;

Η απάντηση – και, κατά κάποιο τρόπο, η τραγωδία της ζωής- είναι ότι ζητάμε να καταλάβουμε το στόχο και όχι τον άνθρωπο. Θέτουμε ένα στόχο που απαιτεί από εμάς συγκεκριμένα πράγματα: και κάνουμε αυτά τα πράγματα. Προσαρμοζόμαστε στις ανάγκες ενός πλαισίου που δεν είναι μπορεί να είναι έγκυρο. Όταν ήμασταν νέοι, ας πούμε ότι ήθελες να γίνεις πυροσβέστης. Μπορώ να πω εκ του ασφαλούς ότι δεν θέλεις πια να γίνεις πυροσβέστης. Γιατί; Γιατί η οπτική σου έχει αλλάξει. Δεν είναι ο πυροσβέστης που άλλαξε, αλλά εσύ. Ο κάθε άνθρωπος είναι το άθροισμα των αντιδράσεων που βιώνει. Καθώς αλλάζουν τα βιώματά σου και πολλαπλασιάζονται, γίνεσαι διαφορετικός, και επομένως, η οπτική σου γωνία αλλάζει. Αυτό συνεχίζεται επ’ άπειρον. Κάθε αντίδραση είναι μια μαθησιακή διαδικασία: κάθε σημαντική εμπειρία αλλάζει την άποψή σου.

Έτσι δε θα ήταν ανόητο να προσαρμόζουμε τις ζωές μας στις ανάγκες ενός στόχου που βλέπουμε από διαφορετική γωνία κάθε μέρα; Πως θα μπορούσαμε να κατορθώσουμε κάτι διαφορετικό από μια ανεξέλεγκτη νεύρωση.

Η απάντηση, λοιπόν, δεν πρέπει να ασχολείται με τους στόχους γενικότερα, ούτε με τους χειροπιαστούς. Θα έπρεπε να γράψω κατεβατά για να αναπτύξω αυτό το θέμα ολοκληρωμένα. Μόνο ο θεός ξέρει πόσα βιβλία έχουν γραφτεί για το νόημα του είναι και τέτοιου είδους πράγματα, και ο θεός μόνο ξέρει πόσοι άνθρωποι το έχουν σκεφτεί. (χρησιμοποιώ την φράση “μόνο ο θεός ξέρεις” απλά ως έκφραση.) Δεν βγάζει μεγάλο νόημα το να σου παρουσιάζω την άποψη μου παροιμιακά, διότι γνωρίζω τις φτωχές ικανότητες μου να συνοψίσω το νόημα της ζωής σε μία ή δύο παραγράφους.

Θα αποστασιοποιηθώ από τη λέξη “υπαρξισμός”, αλλά μπορείς να την έχεις υπόψη. Μπορείς να δοκιμάσεις να διαβάσεις το Είναι και το Μηδέν του Ζαν Πωλ Σαρτρ και το Υπαρξισμός: Από τον Ντοστογιέφσκι στον Σαρτρ. Είναι απλώς προτάσεις. Αν είσαι ευχαριστημένος με αυτό που είσαι και αυτό που κάνεις, παραμέρισε αυτά τα βιβλία. Αλλά πίσω στην απάντηση. Όπως είπαμε, το να εναποθέτουμε την πίστη μας σε απτούς στόχους δεν είναι συνετό. Δεν μοχθούμε για να είμαστε πυροσβέστες, για να είμαστε τραπεζίτες, ούτε αστυνόμοι, ούτε γιατροί. Μοχθούμε για να είμαστε ο εαυτός μας.

Αλλά μη με παρεξηγήσεις. Δεν εννοώ ότι δεν μπορούμε να είμαστε πυροσβέστες, τραπεζίτες, ή γιατροί – αλλά ότι δεν πρέπει να προσαρμόζεται ο στόχος πάνω μας, αλλά εμείς να προσαρμοζόμαστε στο στόχο. Σε κάθε άνθρωπο, η κληρονομικότητα και το περιβάλλον έχουν παράγει συνδυαστικά ένα πλάσμα με συγκεκριμένες ικανότητες και επιθυμίες – συμπεριλαμβανομένης μιας βαθιάς ριζωμένης ανάγκης να λειτουργήσει με τέτοιο τρόπο που η ζωή του θα έχει νόημα. Ένας άνθρωπος πρέπει να είναι κάτι – να έχει σημασία.

Όπως το βλέπω η φόρμουλα έχει ως εξής: ο άνθρωπος πρέπει να διαλέξει ένα μονοπάτι που θα αφήσει τις ικανότητες του να λειτουργήσουν στο έπακρο προς ικανοποίηση των επιθυμιών του. Κάνοντάς το αυτό, ικανοποιεί μια ανάγκη, δεν επηρεάζει αρνητικά τη δυναμική του, και αποφεύγει τον τρόμο του να βλέπει το στόχο του να μαραίνεται ή να χάνει τη γοητεία του όσο τον πλησιάζει.

Εν συντομία, δεν έχει αφιερώσει τη ζωή του στο να φτάσει έναν προκαθορισμένο στόχο, αλλά έχει επιλέγει έναν τρόπο ζωής που ξέρει ότι θα ευχαριστηθεί. Ο στόχος είναι τελείως δευτερεύον: είναι το να λειτουργείς απέναντι στο στόχο, κάτι που είναι σημαντικό. Και μοιάζει γελοίο να πω πώς ο άνθρωπος πρέπει να λειτουργεί σε ένα πρότυπο της δικής του επιλογής. Με το να αφήσεις κάποιον άλλο να ορίσει τους στόχους σου εγκαταλείπεις μια από τις πιο σημαντικές διαστάσεις της ζωής – αυτή της απόλυτης επιθυμίας η οποία κάνει έναν άνθρωπο ξεχωριστό.

Ας υποθέσουμε ότι έχουν την επιλογή να ακολουθήσουμε οκτώ μονοπάτια (όλα προκαθορισμένα). Και ας υποθέσουμε ότι δεν βρίσκεις νόημα σε κάποιο από τα οκτώ. Τότε – εδώ είναι το επιστέγασμα όσων είπα – πρέπει να βρεις ένα ένατο μονοπάτι.

Φυσιολογικά, δεν είναι όσο εύκολο ακούγεται. Έχεις ζήσει μια σχετικά περιορισμένη ζωή, με μια κάθετη ύπαρξη αντί για οριζόντια. Οπότε δεν είναι τόσο δύσκολο να καταλάβω γιατί νιώθεις έτσι. Αλλά ένας άνθρωπος που κωλυσιεργεί στο να αποφασίζει, τελικά θα επιλέξει τελείως ευκαιριακά.

Έτσι αν μετράς τον εαυτό σου ανάμεσα στους απογοητευμένους, τότε δεν έχεις άλλη επιλογή από το να αποδεχτείς τα πράγματα όπως είναι, ή να αναζητήσεις κάτι άλλο. Αλλά να είσαι προσεκτικός: ψάξε τρόπους για να ζήσεις. Αποφάσισε πως θες να ζήσεις και μετά δες τι μπορεις να κάνεις για να ζήσεις μέσα από αυτό τον τρόπο. Αλλά λες, “Δεν ξέρω που να κοιτάξω, δεν ξέρω τι να ψάξω.”

Και αυτό είναι το καίριο θέμα. Αξίζει να σταματήσω αυτό που ερευνώ για κάτι καλύτερο; Δεν ξέρω, αξίζει; Ποιος μπορεί να το αποφασίσει αυτό, αν όχι εσύ; Αλλά ακόμα και αν αποφασίσεις να συνεχίσεις σημαίνει πως θα έχεις διαγράψει μεγάλη διαδρομή για να επιλέξεις.

Αν δεν το σταματήσω, θα χρειαστεί να γράψω ένα βιβλίο. Ελπίζω να μην είναι τόσο δυσνόητο όσο δείχνει. Κράτα στο μυαλό σου, ότι αυτός είναι ο τρόπος που βλέπω εγώ τα πράγματα. Τυχαίνει να σκέφτομαι ότι είναι γενικά εφαρμόσιμος, αλλά εσύ ίσως όχι. Ο καθένας από εμάς πρέπει να δημιουργήσει τη δική του ιδεολογία.

Αν οποιοδήποτε κομμάτι δεν βγάζει νόημα, μπορείς να μου το πεις. Δεν προσπαθώ να σε προτρέψω να αναζητήσεις τη Βαλχάλλα, αλλά να σου υποδείξω ότι είναι δεν είναι απαραίτητο να αποδεχτεί τις επιλογές που σου δίνονται από τη ζωή. Υπάρχουν πολλά περισσότερα από αυτό και κανένας δεν χρειάζεται να κάνει κάτι που δεν θέλει για το υπόλοιπο της ζωής του. Αλλά ακόμα κι έτσι, αν καταλήξεις να κάνεις κάτι τέτοιο, πείσε τον εαυτό σου ότι έπρεπε να το κάνει. Θα έχεις μεγάλη υποστηρίξη.

Αυτά για τώρα. Μέχρι να ακούσω πάλι από σένα, παραμένω,

ο φίλος σου,
Χάντερ

Did you find apk for android? You can find new Free Android Games and apps.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

*

ΠΙΘΑΝΟΝ ΣΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΝ

Do NOT follow this link or you will be banned from the site!
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ