Internet picky literature

Ανν Σεξτόν, η εξομολογητική ποίηση μιας τρυφερής προσωπικότητας.

in Βιογραφίες
Want create site? Find Free WordPress Themes and plugins.

«Θα αρχίσω με ένα ποίημα που περιγράφει τι είδους ποιήτρια, τι είδους γυναίκα είμαι, οπότε, αν δεν σας αρέσει, μπορείτε να φύγετε, πριν συνεχίσω».

Καθισμένη στο κέντρο του αμφιθεάτρου μια γοητευτικά όμορφη, νέα γυναίκα έχει βγάλει τα παπούτσια της, έχει ανάψει ένα τσιγάρο και ξεκινά την ανάγνωση των ποιημάτων της μπροστά στο κοινό έχοντας επίγνωση ότι δεν είναι τίποτα παραπάνω εκείνη τη στιγμή από «μια ηθοποιό» στο δικό της «αυτοβιογραφικό έργο», όπως έλεγε και η ίδια.

Γεννημένη στις 9 Νοεμβρίου 1928 στο Νιούτον της Μασσαχουσέτης, η Ανν Γκρέι Χάρβει, όπως ήταν το πλήρες όνομά της, θα περάσει το μεγαλύτερο μέρος των παιδικών της χρόνων στη Βοστώνη. Αυτά τα πρώτα χρόνια μοιρασμένα ανάμεσα στην εμμονή ότι οι γονείς της δεν ήθελαν να γεννηθεί και στην αντιμετώπισή της με ανυπομονησία και θυμό από τους δασκάλους της στις δυσκολίες προσαρμογής της θα είναι η αφετηρία μιας επίπονης, ψυχολογικά, ενηλικίωσης.

Στα έξι

ζούσα σε ένα νεκροταφείο γεμάτο κούκλες,

αποφεύγοντας τον εαυτό μου,

το σώμα μου, τον ύποπτο

μέσα στο αλλόκοτο σπίτι.

Κλειδωνόμουν στο δωμάτιό μου όλη μέρα πίσω από μια πύλη,

ένα κελί φυλακής.

Ήμουν η εξόριστη

που καθόταν όλη μέρα μέσα σε έναν κόμπο.

(Those Times)

Το 1948 κι αφού εργάστηκε για λίγο ως μοντέλο για το πρακτορείο Hart, θα παντρευτεί τον Άλφρεντ Μύλλερ Σέξτον με τον οποίο θα παραμείνει παντρεμένη μέχρι το 1973 παρά την προβληματική τους σχέση και θα αποκτήσει δύο κόρες. Είναι η εποχή που τρέφει την αφελή πεποίθηση ότι η «ευτυχία» της οικογενειακής ζωής θα τη βοηθήσει να δραπετεύσει από την κατάθλιψη που την ακολουθεί από τα πρώτα της χρόνια: «Υπήρξα θύμα του αμερικανικού ονείρου, του μικροαστισμού, του οράματος της μεσαίας τάξης. Το μόνο που ήθελα ήταν ένα κομμάτι ζωή, να παντρευτώ, να κάνω παιδιά. Πίστευα ότι οι εφιάλτες, τα οράματα, οι δαίμονες θα έφευγαν, αν υπήρχε αρκετή αγάπη για να τα καθησυχάσει […] Όμως δε γίνεται να στήνεις μικρούς φράκτες για να κρατάς τους εφιάλτες έξω. Το γυαλί έσπασε κάπου στα 28 μου».

Είναι το 1954 που θα υπάρξει η πρώτη σοβαρή κατάρρευση. Το 1955 ο Martin Orne, ο γιατρός που την παρακολουθούσε στο νοσοκομείο Γκλενσάιτ μετά από ένα δεύτερο σοβαρό επεισόδιο, θα τη συμβουλεύσει να αρχίσει να γράφει ποίηση.

Το πρώτο σεμινάριο θα γίνει με τον John Holmes και γρήγορα η δουλειά της θα βρει απήχηση και θα αρχίσει να δημοσιεύεται σε έντυπα όπως τα The New Yorker, Harper’s Magazine και Saturday Review. Αργότερα θα κάνει μαθήματα κοντά στον Ρόμπερτ Λόουελ, τη Σύλβια Πλαθ και τον Τζορτζ Σταρμπακ.

Με την Πλαθ θα συνδεθούν ιδιαίτερα και θα μοιραστούν συχνά συζητήσεις για την ποίηση αλλά και το θάνατο και την αυτοκτονία. Η  Πλαθ θα της μιλήσει για την πρώτη της απόπειρα μια εμπειρία που είχε και η Σέξτον η οποία, λίγο μετά τη δεύτερη σοβαρή της κρίση, είχε αποπειραθεί να βάλει τέλος στη ζωή της το Νοέμβριο του 1956. Η Σύλβια είναι αυτή που θα φύγει πρώτη. Άρρωστη και χωρίς χρήματα θα κλείσει καλά όλες τις χαραμάδες της κουζίνας κι έπειτα θα αυτοκτονήσει εισπνέοντας φυσικό αέριο από το φούρνο στις 11 Φεβρουαρίου 1963. Είναι μια απώλεια οδυνηρή για τη Σέξτον και θα την εκφράσει μέσα από το ποίημα που έγραψε για το θάνατο της Πλαθ (Sylvia’s Death):

[…]

Πώς σύρθηκες μέσα,

σύρθηκες κάτω μόνη

μέσα στο θάνατο που ήθελα τόσο απελπισμένα και για τόσο καιρό,

το θάνατο που είπαμε ότι και οι δύο ξεπεράσαμε,

εκείνον που περνούσαμε αργά  πάνω από τα κοκκαλιάρικα στήθη μας,

εκείνον για τον οποίο μιλούσαμε τόσο συχνά κάθε φορά

που κατεβάζαμε τρία παραπάνω ντράι μαρτίνι στη Βοστώνη

[…]

Η Σέξτον θα ακολουθήσει την Πλαθ στον ίδιο δρόμο τον Οκτώβριο του 1974. Επιστρέφοντας στο σπιτι της μετά από ένα γεύμα κλειδώθηκε στο γκαράζ κι έβαλε μπρος στη μηχανή του αυτοκινήτου παθαίνοντας δηλητηρίαση από μονοξείδιο του άνθρακα, χωρίς να αφήσει σημείωμα για τους λόγους της αυτοκτονίας.

Όπως και η Πλαθ, η ποίηση της Σέξτον είναι ποίηση εξομολογητική. Θα μιλήσει με τρόπο απλό για θέματα που αποφεύγει η παραδοσιακή ποίηση αλλά όχι και τα νέα ρεύματα που αρχίζουν να διαμορφώνονται εκείνη την εποχή στις Η.Π.Α.. Θέματα όπως η έκτρωση, η μοιχεία, τα ναρκωτικά, η αιμομιξία, η αυτοκτονία, τα προσωπικά βιώματα και συμπλέγματα που βασανίζουν τους ανθρώπους και δεν τολμούν να εκφραστούν, η τρέλα, η κατάθλιψη και το καταφύγιο του θανάτου. Όλα βγαλμένα μέσα από την εμπειρία της πραγματικότητας. Άλλωστε κατά την άποψή της «ένα ποίημα πρέπει να κάνει τους ανθρώπους να δρουν».

Στα τέλη της δεκαετίας του 1960 αρκετοί επικρίνουν την ποίησή της ως «ελαφριά» ή «επιδεικτική». Άλλοι όμως παρατηρούν πιο σωστά ότι εξελίσσεται. Και πράγματι η δυναμική των πρώτων της συλλογών όπως το “To Bedlam and Part Way Back” ή το “All My Pretty Ones” σε σχέση με το “Live or Die” για το οποίο τιμήθηκε με το βραβείο Πούλιτζερ το 1967, δεν είναι η ίδια.

Στα τελευταία της χρόνια κι έχοντας πια αντλήσει από την ψυχιατρική κάθε δυνατή βοήθεια, θα στραφεί στη θρησκεία. Και η θρησκεία όμως θα την παραπέμψει πάλι πίσω στην ποίηση: «ο Θεός είναι στην γραφομηχανή σου», θα είναι η απάντηση ενός καθολικού ιερέα κι από αυτήν την απάντηση θα προκύψει μια μικρή παράταση χρόνου και η όγδοοη ποιητική της συλλογή. Η όγδοη αυτή συλλογή  με τίτλο “The Awful Rowing Toward God” όπως επίσης και το  “The Death Notebooks” που αποτελούν τις τελευταίες δουλειές της, έχουν και τα δύο θέμα τους το θάνατο κι εκδόθηκαν μετά την αυτοκτονία της.

Είναι αμφίβολο αν η Σέξτον φοβόταν το θάνατο. Είναι αμφίβολο γενικά, αν οι ποιητές φοβούνται το θάνατο. Άλλωστε σε όλη τους τη ζωή  δεν κάνουν άλλο από το να τον φυλλομετρούν με το μελάνι στο δικό τους ιδιότυπο τραπέζι της ανατομίας. Κι αυτό από μόνο του αποτελεί μια τέχνη, τη βαθιά κι αληθινή τέχνη του να μαθαίνει κανείς πώς να πεθάνει, πώς να μετρά αντίστροφα στον αλγόριθμο του αλφαβήτου προς την πρώτη, τη σκοτεινή του αρχή.

Το τραγούδι του Peter Gabriel, αφιερωμένο στην Ανν Σεξτόν

Did you find apk for android? You can find new Free Android Games and apps.

Η Δέσποινα Μανωλακάκη γεννήθηκε στις 30 Νοεμβρίου ενός βροχερού απογεύματος στην Αθήνα όπου και κατοικεί. Από παιδί αγαπούσε πολύ τα βιβλία, τη μυρωδιά του καφέ, του καπνού και τα τρένα. Έχει σπουδάσει Φιλοσοφία και Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Ε.Κ.Π.Α. κι αυτή την περίοδο εργάζεται στο Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών. Της αρέσουν πολύ τα ταξίδια και προσπαθεί όσο περισσότερο μπορεί να γράφει, να παρατηρεί τους ανθρώπους και να ταξιδεύει.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

*

ΠΙΘΑΝΟΝ ΣΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΝ

Do NOT follow this link or you will be banned from the site!
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ