Internet picky literature

Charles bukowski: Ο «πρίγκιπας του αμερικανικού περιθωρίου»

in Βιογραφίες
Want create site? Find Free WordPress Themes and plugins.
«Έχω το θάνατο στην αριστερή μου τσέπη. Μερικές φορές τον βγάζω έξω και του μιλάω: Γειά σου μωρό μου, τι κάνεις; Πότε θα έρθεις να με πάρεις; Θα είμαι έτοιμος.»
 
Θα μπορούσε κανείς να πει ότι ο κυνισμός ανήκει στη σημειολογία του θανάτου. Αποτελεί όμως ταυτοχρονα κι αναπόσπαστο κομμάτι της τοπογραφίας της ανεπιτήδευτης στάσης απέναντι στους ανθρώπους και τη ζωή, μιας τοπογραφίας απαλαγμένης από προσχήματα. Κι από την άποψη αυτή ο Χένρυ Τσαρλς Μπουκόβσκι υπήρξε πράγματι κυνικά ειλικρινής και ειλικρινά κυνικός τόσο απέναντι στον εαυτό του όσο κι απέναντι στην πραγματικότητα.
 
Γεννημένος στις 16 Αυγούστου του 1920 στο Άντερναχ της Γερμανίας, θα μετακομίσει με την οικογένειά του στα δυο του χρόνια στο Λος Άντζελες. Ο πατέρας, πρώην στρατιωτικός, ιδιαίτερα αυστηρός, τον έδερνε τρεις φορές την εβδομάδα από την ηλικία των 6 ετών ως και τα 11 του χρόνια. Αυτή η αδικαιολόγητη συμπεριφορά του πατέρα, μιας φιγούρας που θα τον κατατρέχει και στην ενήλικη ζωή του και θα εκφραστεί στο έργο του με έντονη απέχθεια για το πρόσωπό του, θα τον βοηθήσει ωστόσο στο γράψιμο. Όπως ο ίδιος σημειώνει «τον βοήθησε, γιατί άρχισε να κατανοεί τον άδικο πόνο».

Ο νεαρός Τσαρλς θα υπάρξει ένας έφηβος ντροπαλός, χωρίς φίλους, με τα παιδιά στη γειτονιά να κοροϊδεύουν τη γερμανική προφορά του και τους δασκάλους στο σχολείο να θεωρούν ότι έχει δυσλεξία.
 
Θα γραφτεί στο Los Angeles City College όπου θα παρακολουθήσει μαθήματα δημοσιογραφίας και λογοτεχνίας αλλά θα το εγκαταλείψει ενώ οι πρώτες του συγγραφικές απόπειρες δεν φαίνονται να έχουν καμία τύχη. Κάπως έτσι αρχίζει να ταξιδεύει, επιστρέφοντας όμως πάντα πίσω στο πατρικό του.
 
Η οριστική αποχώρηση από το σπίτι των γονιών θα γίνει ύστερα από την άρνησή του να καταταγεί στο στρατό κάτω από τις επίμονες πιέσεις του πατέρα του μετά την εμπλοκή των Η.Π.Α στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αρχίζει μια συνεχής περιπλάνηση με κατάληξη στα 24 του χρόνια τη Νέα Υόρκη όπου θα δημοσιεύσει και το διήγημα “Aftermath of a Lengthy Rejection Ship” στο Story Magazine.
 
Κι εδώ όμως θα τον ακολουθήσει η απογοήτευση, αφού η δουλειά του θα περάσει απαρατήρητη από τους λογοτεχνικούς κύκλους. Για δέκα «χαμένα» συγγραφικά χρόνια θα σταματήσει να γράφει. Είναι όμως μέσα σε αυτά τα χρόνια της απογοήτευσης, της περιπλάνησης, της καταβύθισης στην απελπισία και το αλκοόλ (στο οποίο έχει βρει καταφύγιο από την εφηβεία του) και τις επώδυνες δοκιμασίες που θα ωριμάσει μέσα του το απόσταγμα που δημιουργεί τους ποιητές. Κι όταν το 1955 θα βγει από το νοσοκομείο των απόρων που είχε εισαχθεί με αιμοραγία στο στομάχι, θα αρχίσει να γράφει ποίηση.
 
Από το 1959 εργάζεται στο ταχυδρομείο από το οποίο θα παραιτηθεί, όταν το 1969 ο John Martin εκδότης του Black Sparrow Press θα του δώσει 100 δολάρια το μήνα για να ασχοληθεί αποκλειστικά με τη συγγραφή. Θα γράψει πέρα από τα ποιήματα, νουβέλες, διηγήματα αλλά και άρθρα.
 
Θα πεθάνει από λευχαιμία στις 9 Μαρτίου 1994 στο Σαν Πέδρο της Καλιφόρνια λίγο μετά την ολοκλήρωση της τελευταίας νουβέλας του “Pulp”. Πάνω στον τάφο του θα χαραχτεί η φράση «Μην προσπαθείς». Μια φράση που βρίσκει την εξήγησή της στην επιστολή του προς τον John Corrington το 1963 όπου εξηγεί τι απαντά, όταν τον ρωτούν πώς γράφει: «Αυτό είναι πολύ σημαντικό: να μην προσπαθείς ούτε για Κάντιλακ, δημιουργία ή αθανασία. Περιμένεις κι αν δε συμβεί τίποτα περιμένεις λίγο ακόμα. Είναι σα σκαθάρι ψηλά στον τοίχο. Περιμένεις να έρθει σε σένα. Όταν πλησιάσει αρκετά για να το φτάσεις, το χτυπάς και το σκοτώνεις».
 
Παρόλο που θα γίνει διάσημος στην Ευρώπη, θα εκτιμηθεί ιδιαίτερα κι από τον Σαρτρ, στις Η.Π.Α δεν θα καταφέρει όσο ζει να δημοσιεύσει σε μεγάλα περιοδικά ούτε θα γίνει αποδεκτός από τις ακαδημίες. Κι αυτό είναι λογικό. Ο «πρίγκιπας του αμερικανικού περιθωρίου» όπως τον αποκάλεσε το περιοδικό Times το 1986, μιλά για τις καθημερινές ζωές των φτωχών της Αμερικής, των περιθωριοποιημένων, για την πράξη της γραφής με απλά, ανεπιτήδευτα λόγια μακριά από τους βερμπαλισμους των ακαδημαϊκών κύκλων, για το αλκοόλ και τις σχέσεις του με τις γυναίκες συχνά με λόγια σκληρά κι εκφράσεις που προσβάλλουν την αισθητική του καθωσπρεπισμού. Το FBI μάλιστα είχε ανοίξει φάκελλο για τον ίδιο εξαιτίας της στήλης του “Notes of a Dirty Old Man” στην εφημερίδα του Λος Άντζελες Open City.

Ο Μπουκόβσκι, υπήρξε ένας ποιητής ακόμα και μέσα στα διηγήματά του ακόμα και μέσα στις συνεντεύξεις του. Ένα ποιητής που έγραψε όπως έζησε, χωρίς το φόβο της ζωής ή του θανάτου, απενοχοποιώντας όλες τις λέξεις στην καθημερινή και την ποιητική τους χρήση, όλα τα ανθρώπινα βιώματα, έχοντας συνείδηση ότι ποιητής σημαίνει να αισθάνεσαι.
 

«’Ο,τι είναι φριχτό δεν είναι ο θάνατος αλλά οι ζωές που ζουν οι άνθρωποι ή δεν ζουν μέχρι το θάνατό τους. Τα μυαλά τους είναι γεμάτα βαμβάκι. Καταπίνουν το Θεό χωρίς να σκέφτονται, καταπίνουν τη χώρα χωρίς να σκέφτονται. Σύντομα ξεχνάνε πώς να σκέφτονται, αφήνουν άλλους να σκέφτονται γι΄αυτούς. Οι θάνατοι των περισσότερων ανθρώπων είναι μια υποκρισία. Δεν έχει μείνει τίποτα να πεθάνει.»

Μπορείς να διαβάσεις το ποίημα «All the Way» του Charles Bukowski εδω.

Did you find apk for android? You can find new Free Android Games and apps.

Η Δέσποινα Μανωλακάκη γεννήθηκε στις 30 Νοεμβρίου ενός βροχερού απογεύματος στην Αθήνα όπου και κατοικεί. Από παιδί αγαπούσε πολύ τα βιβλία, τη μυρωδιά του καφέ, του καπνού και τα τρένα. Έχει σπουδάσει Φιλοσοφία και Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Ε.Κ.Π.Α. κι αυτή την περίοδο εργάζεται στο Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών. Της αρέσουν πολύ τα ταξίδια και προσπαθεί όσο περισσότερο μπορεί να γράφει, να παρατηρεί τους ανθρώπους και να ταξιδεύει.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

*

ΠΙΘΑΝΟΝ ΣΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΝ

Do NOT follow this link or you will be banned from the site!
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ