Internet picky literature

Σάρα Κέην, η τολμηρή και πρωτοπόρος μορφή του αγγλικού θεάτρου.

in Βιογραφίες
Want create site? Find Free WordPress Themes and plugins.

Προφήτευσε το παρελθόν κι άλλαξε τον κόσμο με μια ασημένια έκλειψη το μόνο μόνιμο η καταστροφή. Όλοι θα εξαφανιστούμε προσπαθώντας να αφήσουμε ένα σημάδι πιο μόνιμο από τον εαυτό μας.

(4.48 Ψύχωσις)

 

Υπάρχουν περιπτώσεις συγγραφέων που παρά τη σύντομη διαδρομή τους από τη ζωή και το μικρό «σώμα» έργου που πρόλαβαν να μας αφήσουν, μπορούν δικαιολογημένα να χαρακτηριστούν κλασικοί ακόμα κι αν το έργο τους χαρακτηρίζεται από τολμηρούς πειραματισμούς στο ύφος, τη γλώσσα, τη θεματολογία ή το συνολικό τρόπο διαχείρισης του υλικού τους.
Μια τέτοια περίπτωση αποτελεί και η αγγλίδα θεατρική συγγραφέας Σάρα Κέην, μια βαθιά υπαρξιακή και ταυτόχρονα ακραία ως προς τον τρόπο απόδοσης της θεματολογίας της μορφή της αγγλικής δραματουργίας με δυνατό ποιητικό στίγμα στα θεατρικά της έργα τόσο στο ύφος όσο και στο ήθος τους. Η ίδια ήθελε να γίνει ποιήτρια αλλά θεωρούσε ότι ήταν ανίκανη να εκφράσει τις σκέψεις της όπως θα ήθελε μέσω της ποίησης: «το θέατρο δεν έχει μνήμη, πράγμα το οποίο το κάνει την πλέον υπαρξιακή από τις τέχνες» θα παρατηρήσει η ίδια σε ένα άρθρο της για τον Guardian τον Αύγουστο του 1998.

Γεννημένη στο Μπρέντγουντ του Έσσεξ στις 3 Φεβρουαρίου του 1971 σε οικογένεια ευαγγελιστών θα σπουδάσει θέατρο στο πανεπιστήμιο του Μπρίστολ και θα συνεχίσει με μεταπτυχιακές σπουδές στη συγγραφή θεατρικών έργων στο πανεπιστήμιο του Μπέρμινγκχαμ. Το σχολικό περιβάλλον των παιδικών κι εφηβικών της χρόνων της προκαλεί αποστροφή όπως και οι χριστιανικές πεποιθήσεις που μεγαλώνοντας θα αποποιηθεί. Από τα πρώτα χρόνια της ζωής της γράφει, προσανατολιζόμενη κυρίως στην ποίηση για να περάσει με την ενηλικίωσή της στη συγγραφή θεατρικών έργων. Γράφει με πολύ αργούς ρυθμούς καθώς ταλαιπωρείται από σοβαρή κατάθλιψη χωρίς όμως να εγκαταλείπει τα έργα της.

Το πρώτο ολοκληρωμένο θεατρικό της έργο ήταν το Blasted που παρουσιάστηκε στο Royal Court Theatre στο Λονδίνο το 1995. Με έντονες επιρροές από τον Μπέκετ, τον επίσης τολμηρό Έντουαρντ Μποντ και το θέατρο του παραλόγου, το έργο παρουσιάζει μέσα από ακραίες σκηνές ωμής βίας την αποπλάνηση μιας νεαρής κοπέλας από ένα μεσήλικα άνδρα, θεματολογία την οποία η συγγραφέας συνέδεσε με τον πρόσφατο τότε πόλεμο στη Βοσνία και τις φρικαλεότητες που τον συνόδευσαν αλλά και με την ενδοοικογενειακή βία. Το έργο δέχτηκε σφοδρή επίθεση από το βρετανικό τύπο με τη Daily Mail να χαρακτηρίζει το έργο ως «μια σιχαμερή γιορτή βρωμιάς». Η αξία του έργου ωστόσο αναγνωρίστηκε από τον Χάρολντ Πίντερ που δε θα διστάσει να το επαινέσει παρά το γενικότερο αρνητικό κλίμα. «Αυτό που με σοκάρει περισσότερο είναι ότι ο κόσμος ενοχλείται με την αναπαράσταση της βίας παρά με την ίδια τη βία» θα σχολιάσει η ίδια η Κέην παρακολουθώντας τα γενικότερα αρνητικά σχόλια.

Για την Κέην το θέατρο έχει μια βαθύτερη υπόσταση από εκείνη της απλής ψυχαγωγίας. «Δεν μου αρέσει καθόλου το θέατρο ως απλή αφορμή για νυχτερινή έξοδο. Το θέατρο οφείλει να ερεθίζει και τα συναισθήματα και το μυαλό. Λατρεύω το ποδόσφαιρο. Οι αναλύσεις που ακούς στις κερκίδες είναι καταπληκτικές, την ίδια ώρα που η συγκίνηση κορυφώνεται. Μακάρι να ήταν έτσι και το θέατρο».

Στο επόμενο έργο της Phaedra’s Love που θα ανέβει στο Gate Theatre το 1996 θα διαπραγματευτεί τον αρχαίο μύθο του Ιππόλυτου και της Φαίδρας από το έργο του Σένεκα για να το συνδέσει τελικά με τη συναισθηματική ανεπάρκεια του σύγρονου ανθρώπου. Με το τρίτο της έργο Cleansed το 1998, θα επιστρέψει και πάλι στη σκηνή του Royal Court στο Λονδίνο για να αφηγηθεί, επηρεασμένη από τη φράση του Ρολάν Μπάρτ «το να είσαι ερωτευμένος, είναι σαν να βρίσκεσαι στο Άουσβιτς», την ιστορία του βασανιστή διευθυντή Τίνκερ που προσπαθεί μέσα από ακραίες μορφές βασανιστηρίων να εξαγνίσει τους μαθητές του από το συναίσθημα. Θα ακολουθήσει το υπέροχο και πολυδιαβασμένο Crave το 1998 κι αυτό, στο Traverse Theatre. Πρόκειται για έναν διάλογο τεσσάρων ατόμων γραμμένο σε μια περίοδο που η ίδια έχει χάσει την πίστη της στην αγάπη. Θα το παρουσιάσει με το ψευδώνυμο Marie Kelvedon προσπαθώντας αυτό το λυρικό κείμενο για τον έρωτα να μην επηρεαστεί από τη φήμη των προηγούμενων έργων της.

https://thegreekshorts.tumblr.com/post/173984297416/λαχταρώ-εγώ-θέλω-να-κοιμάμαι-πλάι-σου-και-να

Το τελευταίο της έργο θα παρουσιαστεί στο Royal Court το 2000 μετά το θάνατό της. Πρόκειται για το 4.48 Psychosis που έχει ως αντικείμενο του τον ψυχωτικό νου με τις παραισθήσεις, τις εμμονές και τους δαιδαλώδεις λαβυρίνθους του. Η ώρα 4.48 αναφέρεται στην ώρα που ξυπνούσε κάθε πρωί η Σάρα Κέην την εποχή των μεγάλων κρίσεων της κατάθλιψης που τη βασάνιζε και περιέχει αρκετά αυτοβιογραφικά στοιχεία.

Η Σάρα Κέην μας άφησε στα 28 της χρόνια. Στις 17 Φεβρουαρίου 1999, κατάπιε 150 αντικαταθλιπτικά μαζί με 50 υπνωτικά χάπια για να αυτοκτονήσει αφήνωντας πίσω της ένα σημείωμα που έγραφε «με σκότωσα» χωρίς όμως να τα καταφέρει. Θα μπει οικειωθελώς στο King’s College Hospital στο Λονδίνο αλλά δε θα νοσηλευτεί στην ψυχιατρική πτέρυγα. Τα ξημερώματα της 20ης Φεβρουαρίου του 1999 κι ενώ έχει μείνει περίπου μιάμιση ώρα χωρίς επίβλεψη, η νοσηλεύτρια θα βρει το κρεβάτι της άδειο για να την εντοπίσει τελικά στην τουαλέτα κρεμασμένη από τα κορδόνια των παπουτσιών της.

«Η Σάρα Κέην πέθανε τραγικά.» θα πει για εκείνη ο Χάρολντ Πίντερ «Ήταν τόσο μεγάλος και τόσο βαθύς ο τρόμος του κόσμου. Δεν τον άντεξε. Ήταν γυμνή. Απροστάτευτη. Γυμνά είναι και τα έργα της. Τρομαγμένα. Τρομερά.»

Το παράδοξο είναι ότι η ίδια δεν θεωρούσε ότι τα έργα της απηχούν εκφάνσεις απελπισίας ούτε ότι η κατάθλιψη δημιουργεί επιθυμία θανάτου: «Δε θεωρώ τα έργα μου καταθλιπτικά ούτε πιστεύω ότι τους λείπει η ελπίδα […]. Δεν υπάρχει τίποτα πιο αισιόδοξο, πιο ελπιδοφόρο από το να δημιουργείς κάτι όμορφο για την απελπισία ή μέσα από απελπισία.»
Η Σάρα Κέην διαπραγματεύτηκε με το δικό της ιδιαίτερο τρόπο τα θέματα του θανάτου, του πόνου, της αγάπης ως μέσο λύτρωσης και σωτηρίας, το βαναστήριο της ύπαρξης. Εμπνευσμένη κατά κύριο λόγο από το εξπρεσσιονιστικό θέατρο και την ιακωβινική αγγλική τραγωδία εξερεύνησε νέες θεατρικές φόρμες χωρίς να διστάσει να ενσωματώσει την ακραία βία στα έργα της. Ουσιαστικά ανήκει στο In-Yer-Face θέατρο, μια μορφή μοντέρνας δραματουργίας που αποφεύγοντας τις συμβάσεις του νατουραλιστικού θεάτρου πετάει μπροστά στο πρόσωπο του θεατή τολμηρό και σοκαριστικό υλικό είτε λεκτικό είτε σε μορφή αναπαράστασης για να αποδώσει την ωμή πραγματικότητα και να επηρεάσει άμεσα το κοινό.

Όποια κι αν είναι η στάση μας απέναντι στα έργα της Σάρα Κέην είτε μας τρομάζουν με την ένταση και το υπαρξιακό τους εύρος είτε μέσα στην αγωνία τους μας παρηγορούν από τον τρόμο της ίδιας της ύπαρξης, δε μπορούμε να μην της αναγνωρίσουμε πέρα από το ιδιοφυές ταλέντο και την τολμηρή χρήση του υλικού της, τη βαθύτερη κι ουσιαστική προσπάθειά της να απαντήσει στο βασανιστικό ερώτημα που έθεσε κι ο Άμλετ με πιο απλό τρόπο και δεν είναι άλλο από το πώς κρατάει κανείς ζωντανή την επιθυμία για ζωή μέσα στο βάθος της φρίκης του να υπάρχεις. Και μέσα στο πλαίσιο αυτό η μη κανονικότητα στην οποιαδήποτε μορφή της, μπορεί να αποδειχτεί λυτρωτική αν κι όχι πάντα σωτήρια για τα κοινά δεδομένα.

«Μην κλείνεις το διακόπτη του μυαλού μου προσπαθώντας να με κάνεις κανονική […] ας μπούμε στα φάρμακα, ας κάνουμε τη χημική λοβοτομή, ας διακόψουμε τις ανώτερες λειτουργίες του εγκεφάλου μου […] ίσως τότε γίνω λίγο πιο ικανή να ζήσω»

(4.48 Ψύχωσις)

 

Did you find apk for android? You can find new Free Android Games and apps.

Η Δέσποινα Μανωλακάκη γεννήθηκε στις 30 Νοεμβρίου ενός βροχερού απογεύματος στην Αθήνα όπου και κατοικεί. Από παιδί αγαπούσε πολύ τα βιβλία, τη μυρωδιά του καφέ, του καπνού και τα τρένα. Έχει σπουδάσει Φιλοσοφία και Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Ε.Κ.Π.Α. κι αυτή την περίοδο εργάζεται στο Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών. Της αρέσουν πολύ τα ταξίδια και προσπαθεί όσο περισσότερο μπορεί να γράφει, να παρατηρεί τους ανθρώπους και να ταξιδεύει.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

*

ΠΙΘΑΝΟΝ ΣΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΝ

Do NOT follow this link or you will be banned from the site!
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ